LIGEA

karne

2012-02-08T19:15:00.004+02:00

-burokrasi ben kaçtikca kovalayan. bıraksak dekan yard.cılıgına kadar yolu var. devlet beni eteğimden tutmak ister, devlet bana "hanım kız" muamelesi ceker, devlet beni yemeye yutmaya calısır, ama iste ben o devletin adem elmasının bir yerlerinde takılıp kalırım. böyle. yoksa tersi mi. eski solcuların iyi reklam yazarı olmasının modası gecti. sırada ne var. bir seyler de eksik kalıversin.

-fıtrat konusunda habire mevlut veren tatlı kırmızı yanaklı rektorum acıba kadroyu benim hangi yayınlarıma verdigini bilmekte midir. elbette ki bilmektedir. ben boyle kafamda bir milyon baloncukla sessiz sakin dolasırken, bana uzaktan "hanım kız" diye seslenen prf.dr u ne yapacagım. "amcacıcıgım subhaneallahimkerim billahi." ben simdi bu amcalari neyleyecegim. allahtan kitaplar var. bu isin guzellemesi. neyse ki kadro var, işime gucume karısan yok. buralarda kadro kralice kıvamına sokuyor yetki genisliği acısından insanı. nefes alınabilir bir baloncuk daha..

-ögenci denen şeyden 3 yda nefret ettigimi kıvançla bildiririm. 5 puan 10 puan 30 puan isteyen, aglayan zırlayan magdur olan kucucuk minicikleri sallamayarak nefret edilen hoca listesinde zirveye tırmndım mı tırmandım. başım sisti, bunun icine feysten puan isteyen cok afedersiniz dallamalar da var.

-sehir sıkıcı, ama sahip olduklarım da beni gidemeyecek kadar konfor icinde bırakıyor. rahatım yerind emi yerinde.

- bu gidemeyiş drago tarzı bir kendine husumete burunuyor. romanla tanıstırdın, ben de baskalarına bunu yaptım..tesekkurler verbumnonfacta!

marş!

2012-02-06T22:09:00.002+02:00

Ey, yüzleri
bir babakuş gölgesine
çakılmış olanlar,
Üzgün adım, ileri marş!

uyku uyku icinde

2012-01-24T14:30:00.004+02:00

uykumda uyudum,
bir ayna oldu yüzün,
yüzün bana…
ben gördüm kendimi.
bir avuç kum,
ne adım var ne uykum…

http://www.youtube.com/watch?v=EGn6tfJnyWk

ayazmo!

2012-01-19T11:03:00.005+02:00

cok cok soguk bir ayazı icinde tasıyan ama hic kar yagdırmayan bir bozkırın kucagında kendime kıvrılmısım da garip bir uykuya dalmısım gibi geliyor. bu sehir türkiyenin en kurak topraklarından biri sayılıyor. orta asyanın yeri gogu birbirine katan ruzgarı ve ayazını en derin türklük isgal bilinciyle buralara tasımıs, butun duacılıgına ragmen bir damla rahmet alamayan sarı kahverengi topragıyla bu kabile hep kendine dönüyor ve kendine yeni bir uyku icin bir masal daha anlatıyor. soguk cok soguk. rahman ve rahim olan allah burada kadınların rahimlerini habire 3 veledle doldururken, topragına suyuna bir damla rahmet koklatmıyor. masal hep kendi söyleyeninin agzından sahibini uyutmayı basarıyor, kıraç soguk damarlarımızdan sızıyor.bir damla bile kar yok, yerde bir damla bile.. -16 derece havayla basbasayız...ayazmo!

manolya

2012-01-10T12:20:00.003+02:00

MANOLYA

O zaman da aynı karanlık
aynı yarasaydı,
Manolya delirmezden önce.
Büyükannemizin kocaman bakla bir evi,
Uzun pencereleri vardı, sedirinde
ölü doğmuş fareler pembeliği.
Okurduk leziz balgamlı gazetelerini
büyükbabamızın,
Okşarken ve korkarken erkek anamızdan,
Babamız bir gılman, pir şefkat,
Acımızın cümbüşünde sarsak bir kukla,
O yokuşta onursuz müezzin kuşları,
Sabaha karşılar, akşama karşılar hep,
Dizleri topunun diplerimiz olmuştu,
Uzun uzadıya bir fener alayı...

Karanlık aynı, yarasa ayna,
bu eller bu yüz'den yıkandıktan,
Manolya delirdıkten sonra.

(N. Marmara)

"bir kitap okudum ve hayatım değişti"

2011-12-28T14:46:00.004+02:00

aht dan saatleri ayarlama enstitüsü romanını ek puan icin okuyan ogrencilerden birinin yorumudur. bu romana boyle de bakılabilirmiş:

"romanı kisisel düşünceme göre değerlendirecek olursam öncelikle bu kitabı okutturduğunuz icin size cok tesekkur ederim. bu kitap sayesinde azmin kazanamayacağı bir şey olmadığını anladım ve ben de bir kitap yazmaya karar verdim. doğru dürüst eğitim almayan hayri irdal'in olmayan bir şahsın hayatını roman haline getirmesi bence takdir edilmelidir."

...

2011-12-21T17:42:00.003+02:00

"
Hulasa bu yanlış bilmem hangi camiin 999 penceresi gibi tek eksiğiyle zihinleri dolduran bir şeydi. isabet tam olsaydı, birisi kalkıp onu pekala tesadufe yorabilirdi. çünkü bütün tefarruat ortadan kendiliğinden silinecekti....insan işlerinde hatanın oynadığı rolü bilmem bundan iyi gösteren misal var mıdır?"
aht, s.a.e., s.48

yol

2011-12-06T08:47:00.007+02:00

benim gibi insanlarda huzursuzluk nerdeyse dogustandır. cok daha genc oldugum donemlerde dönüp dolaşıp yerime yerleşmeme engel olan, beni bazı bazı aldıgım nefese yabancılastıran bu duyguyla intiharımsı bir alıp veremedigim oldugu muhakkak.ancak uzun bir suredir huzursuzluk beni ben yaptıgını farkettigim, içimde bana neyi nasıl yapmam gerektigini fısıldayan bir yol gosterici yaslı ebeye donustu. ben bu duyguma alısmaktan cok guvenmeyi ogrendim, beni ben yapan.

huzursuzluk diz boyu oldugunda kaçmalı. en sevdiginiz, en yakın oldugunuz,ya da bu duyguları hissedip hissetmediginizi bile bilmeyip sadece ışıltısına guvendiginiz bir arkadasınızı tutup kolundan onune bir kahve, yanına likor ve dilde bir hikayeyle beslemeyi bilmelisiniz. x kişisi gidrek sevdigim bir adam oluyor, uzerinden silindir gecmiş gibi duran hayat oykusu, gunde icilen3 ilaç.. bu hikaye de onun huzur-suzluk hikayesi. o cepte hergun yeni bir şarkı, gulumseme, kendine ait huzursuzluguyla kapımı calıyor. hergun kahvemizi iciyoruz, ben sunu sunu izleyip okumaktan bahsederken, o ingiltereye, hollandaya olmadı antalyaya birlikte gitmekten bahsediyor.

ama bu sefer o bahsederken ben onu ayartıp kapodakyaya gitmeye ikna ettim. benden boyle bir teklif beklemediginden sanırım sasırdı, bir gun dusunme muddeti istedi. ben erkeklerin dusunenlerini tahmin edersiniz ki cok severim. bunu soylerken de kendi cevresinde bir tur attı. fena sevimli bir adam. cumartesi, pazar yollar.... araba kullanma işini ona sattıgımdan butun manzaranın tadını çıkardım. nigdede sevdigimiz bir arkadas ,8-10 kişilik muhteşem bir sıcak sarap partisi duzenledi, x hic olmadıgı kadar içti içti ve guzelleşti. sonra urgup felan derken, bi sekilde geri gelmeyi basardık. bana durmadan "hocam hocam" diyen bir adam x, benim kurumdaki höthötçü hallerime alısık oldugundan muhafazakar oldugumu iddia eden. muhtemelen onu uzaktan sevmeyi basarabildigim icin de biraz. benim gezgin dunyama, arkadaslıklarıma girdikçe bana sasıran, kendi büyük huzursuzluğuna ragmen yine de oraya tatlı bir sekilde yerleşmeyi basaran. yolda olmanın, yol hikayelerinin de zaten kendince güzelliği vardır . yol işte, bir çeşit gökyüzünde gezen iki büyük balon. daha nasıl anlatılabilir.

maymundan maymuna fark var hocam

2011-11-30T12:57:00.005+02:00

cevremde acayip bir memurlar ordusu ve her baslayan asistanı, hocayı, öğrenciyi yeniyi,güzeli bir memur ptırcığına dönüştüren bir memur -evet evet- yönetimselliği mevcut. herkes bu-nu olunca rahatlıyor, herkes bir diğerini buna dönüştürmeye çalışıyor. kadrom yakında ve hızla cıktı, muhtemelen atamam aynı hızla da yapılacak. ama tanıtım dersinde "demokrasiyi neden yunanlılardan baslatıyorsunuz" diye soran bir rektor yardımcım var misal, "bu yunanlıları neden bu kadar büyütüyorsunuz diyen "bir baska hoca. tovbee...aklıma rezarvuar köpekleri ve "mr. pink" diyalogu geliyor. "evet cunku ben bir yunanlıyım". hersey guzel gidiyor gorunuste, ama herseyden rutin ve ezber bekleniyor, gökkusagı pıtırcıkları kaktuse donussun ve kimse kimseye yanasmasın isteniyor. öğrenciler a dan be-ye gidebiliyor, ama b-den a ya giderken vitesi değiştirmeyi ve u donusu yapmayı unutabiliyor. muhtemel bu sisteme uyarsam nası derler essek gibi ders verip bok gibi para kazanılabilir. ama ben giderek işçileştiğimi,memurlaştığımı hissediyorum. hersey ve bürokrasi oyle yogun ki ders kitapları ve kagıt kurek işleri dısında hiç bişey okuyamıyorum, film izleyemiyorum... derken ..haksızlık tabi. ama vasat seviyesinde. dun sarapla, dalgaları aşmak'ı izlerken cok siddetli ve devrimci bir karar verdim bunu da arkadasıma teyit ettirdim: docent olunca gideceğim.once kitap..sonradan vazcayarsam kulaklarımı bukecek. o bükmese de darwinin maymunları ecinniler olarak rüyama girer. neden demeyin, kati surette ve elbette ona da bir açıklamam var, izninizle!

işguc

2011-11-18T17:53:00.002+02:00

-tatil bitti, hersey cok yogun. sinavlar, işler tıkabasa. bu arada sinav oncesi kitleler halinde beni feyse ekleyip, online soru ve "like" merkezi olarak çalisan öğrenciler var. bu isler eskiden daha baskaydi beah. bu arada sayfalarinin militarist, ülkücü halleri beni kendimden geciriyor. ne olacak halimiz boyle?

- anti-homofobi bulusmalarinda panelist olarak katildigima dair programlari, feminist dergideki yazilari baktim ki puan ediyor(smayl) universitedeki yard. doc. luk basvuru dosyama koydum, kadroyu bu yazilarla alirsam anadolumdaki bu universitede benden guzeli yok!

-puan demek hersey demek, ulkucu bir asistan odama ugradiginda anti-homofobi kitabina bakip epey inceleyip, "hocam burdan puan alabilir misin" dedi. evet sadece bunu dedi..

bachh

2011-11-12T12:41:00.001+02:00

" gerçekten iyi misin ingeborg?
affedebildin mi ?
tekrar sevebiliyor musun ?
yaralanan bir şey tekrar iyileşebilir mi ?
iyileşen yerde iz kalınca
tekrar eskisi (gibi) olunur mu ?
hayır ingeborg.
iz bırakmaz insanı
hiçbir iz beni bırakmadı.
hiçbir iz onu bırakmadı.
ve biz bu izlerle eskisi (gibi) olamıyoruz.
eskisi gibi olunamayınca
ne öncesi gibi,ne de sonrası gibi
olunamıyor
hiçbir zamanda olamamak
bunu anlamak !
ah ingeborg
martı çığlıklarıyla bile olsa
yırtılan ipek
bir kez daha dikilemeyecek ... "

2011-11-01T13:04:00.005+02:00

..bayram tatili denen seyi deniz kenarında ayaklarım havada geçirebileyim diye proje dahil ne kadar kıltuy is varsa suanda basimin etini yiyor. fekat zihinsel bir dagimniklik olmamasina ragmen teorik oncelikler degistigi icin biraz da, oturup derli toplu bisey yazabilmem cok zorlasti proje ve yazilmis teze dair. diger yandan bunye artik odev-proje deadline olaylarini kaldirmaz olmus bence. nW kadar disipline olmaya calissam da bunyem direk sallamıyor. insan neticede tembel hayvan.

-neticede regl sancilarim icinde ofise geldim calisiyorum. bitsin deyu eziyet.soz verdigim dergiye dair eski yazılardan birini postaladim. bu arada erkeklerin bu yazi cizi isi isleri uzerinden flörtozluklerine diyecek yok. yuzyuze tanismadigm editor yrd. kisi ortak arkadasliklar uzerinden bizi tanis cikardi, mumkundur.. ama yaziyi istersem gelip kendisi burdan, şehrimden alabilirmiş. insanın bahti ariza erkekleden gulmeye gorsun.

--milletin arizalarina laf soylemek olmaz, aynaya her baktıgım da gordugum yuze haksızlık olur yani:) burada 6 sene once cok hos ve nisanli bir adam olarak bıraktigim, ancak bosanmis,bipolar olarak buldugum yan ofisi kullanan x. kisisinin "ama hic kahveye gelmiyorsun" kırıtmalarıyla dunyasina sizmama diyecek yok. cunku acik ki egosu yerinde, ceketli gomlekli gezen bunca erkegin icinde benim polarlarla uykulu gezen ve herkesin "anormal" buldugu bu adami cazip bulmamda benim acimdan hic bir sorun yok. kendisi benden korkuyormus , cunku seneler once onu (araba kullanmayı ogrendigim yıllar) gel seni bırakayım deyip, sonra da yolun yarısında indirivermisim.. hatirlamiyorum fekat bu da mumkundur. kendisinin dunyasina sizmamdan kelli almanyadaki oktoberfeste, fethiyedeki kayaköy sanat atolyesine birlikte gitmeyi teklif ediyor. oysaki normal yollardan sinema teklif etse hersey daha kolay olacak. arızalar birbiriyle yarisiyor. ve goruldugu uzere arızalar flört icin tasi sıksa suyunu cıkarıyor.

..

2011-10-27T16:18:00.002+03:00

ne yalan söyliyeyim hayatta sevip sevilecek bir es bulamasak da sevip karsılıgında bizi ödüllendiren bir işe sahip olmayı becerdik. mezuniyetten beri mesai olayına, müdür, sef gibi itaat gibi ortamlarına karsı alerjim oldugundan dolayı kendi yapıma uygun en iyi işin kendiliğinden beni buldugunu düşünüyordum ama,hakketen su doktora bittiginden beri kafa da huzura kavusunca hayattan tatmin duzeyi yukseldi. dilimin ayarı olmadıgından ülkücüler, islamcılar ve kemalistlerle asırı siyasallaşmıs iş ve ders ortamında ne halt edecegimi dusunmustum,oysa orcinallik gerilime ters tepti. ögrencilerin böyle derste gazete acaraktan, göz suzerekten bana yonelik tavırlarina aldirmadigim, onların her soyledigini ayrıca tartışmaya açtığım icin, liselerde gorulen bu sevilen hoca fenomenini nerdeyse goguslemis durumdayım. özellikle teori dersinde eglendigim acayip bir isyan(ne kadar ayrıntı anlatıyorsunuz, ciceroyu dinlerken: bunları bilmek zorunda mıyız?), bir yandan da ilgi(neler okuyabiliriz bu konuda başka?). mesai denen sey yok, istedigini calısmakta ve okumakta serbestsin, bu ne buyuk bir nimet bir "meslek" icra ederken .

pedagojik eğilimli, otoriter bir tip olmadıgımdan bu isi basta boyle kıvırabilecegimi dusunmemiştim. ama hiç de fena degilmişim(mehmeh). bu ders verme işi ve ögrencilerin hikayelerinin bana actigi tuhaf bir kapı var. 2 nesil ogretmen bir ailenin torunu olmaktan kaynaklı genetik bir ders enerjisi, sinerjisi. hocalıgın insana verdigi bir tuhaf hayat enerjisi.

bir zamanlar anadolu'da

2011-10-25T08:48:00.009+03:00

filmini anadoluda izlemek, o birbirine cok benzeyen anadolu kırsalının rüzgarla, ıssızlıkla kendini besleyen cografyasının kendine bozuk, kendine yapıntılı insanları. 71 plakalı kırıkkale den bir numara kucuk bir baska anadolu sehrinin sinema salonunda ellerde kahve fincanlarıyla seyredildi film. ceylan'a laf yok, bu sefer nasıl derler tamamıyla kotarmıs, doktora soylenen "sen bizim gibi degilsin doktor, bekarsın, baktın olmadı basar gidersin buralardan" diyalogu bu kuruma basladıgımdan beri en az 3 kisiyle aramda gecti, buna bne demeli. tasra'nın "bir baska yerde hayat vardır" yanılsamasının, kendisinin daha da kendine yerleşmesinde, kendinde durup kalakalmasında etkili olan bir hali var. oysa gidebilecek baska yerimiz, "kaçılabilecek" baska bir hayat var mı? eger buradaysak,elimizde yeni kurulmus arkadaslıklaın, aynı havaya solumanın keskin acısı ve hazzını ceylanın filmiyle taclandıran kahvelerle, perdede kendimizi seyre daldıysak baska gidecek yerimiz var mı? doktorun cıkışsız gibi görünen dalmaları bunu bilebilmenin bilgeliginden midir. tasranın hep "burda hiç bir sey yok, burası soyle burası boyle" halleri. sana faltası gibi bakan "senin burda ne işin var"guzellemeleri. perdede kim kimi oynuyor, varlıgım kendine yerleşmişligini mi sorgulatıyor, cunku polis necmiyle komutanın ceset ararken gece mesaisini paylaşamamaları bana da bir seyleri hatırlatıyor, "buralardan hep gidilir oysa", sen neden gelmiş olabilirsin? hep ve sadece anlatılacak bir hikaye anadolu, "öyle deme doktor, bir zamanlar ben anadoludayken diye anlatırsın cocukların oldugunda", gelenlerin gitmek uzere hazır tuttugu bavulunda biriktirilmis.

bir baskasını asagı cekerek yukarı cıkabilmenin tasralı polis nacide buldugu karakter, erkekliklerin kadınların yabanıl bir paylaşılmasına dayanıldıgı dusturu artık türkiyenin tasralastıgını, "ruhumuzun tasralaştıgı"nın işareti degil midir. yoksa boyle usütebilmek mumkun muydu birbirimizi, herkes birbirine fazlasıyla yakınken. ah hep o soguk yel!

tasra ya gercek bir guzellemeyi becermis ceylan, tarkovskinin kopek ve ruzgar imgeleri, türkiye tasrasının ruhunu yakalamıs film, birikimin eylul sayısda ceylanın filmlerine beden analizi yapan bir yazı vardı, eger ki bu film de katılsaydı neler cıkardı ortaya. film kıtır kıtır et, sıpır sıpır ter ve kan'dan ibaret oldugumuzu...

ben, kendim, hicbiri

2011-10-21T15:06:00.000+03:00

Bullets Over Broadway

2011-10-06T13:10:00.008+03:00

don't speak...! sahnelerinin bana kahkaha attırdığı bir woody allen klasigi daha. entelektuelizme ihanet eden entelektuel woody sahaseri. br nevi demokrasi paradoksu, onu elestirmediginiz surece onun faillerinden olamazsınız. ya da zizekvari bir ego yıkımı.

simdi-lerde.

2011-10-04T10:21:00.006+03:00

-bir turlu yerli yerime yerlesememiş gibiyim, benim gibi evcil biri icin, sehir ev ofis degisikligine alismak icin 2-3 ay gerekiyor. bazen eve oyle yorgun geliyorum ki, odalarin yeini sasiriyorum(evet cunku bir konakta yasiyorum:)), soyle evimde bacaklari uzatip bi dizi kek cay kahve keyfi yapamadim. bu nasil bir kosturmaca anlamis degilim.

- inanilmaz bir zorunlu sosyalizasyon surecinin icine dustum, yeni is arkadaslari, toplu yemekler, zorunlu ziyaretler. ilgili sarkı burdan:
http://www.youtube.com/watch?v=Fi7IYUMalAc

- yazabilmek, okuyabilmek icin birazcık ruhumun, işlerin ve bedenimin yeterine oturabilmesi lazim. ama dagilmis durumda hersey. bir yandan da proje icin ankara seferleri basladi. oehh. duzeni kurup kitap duzeltmesi icin acilen calismaya baslamam gerek.

- ders vermek acayip zamanimi aliyor, 200 kisilik sinifi uyutmadan dinletmek icin epeyce hazirlaniyorum itiraf ediyorum, oyle kallavi dersler ki mecbur essek gibi ders calisiyorum isi gucu birakip. araya da uyumasinlar diye attıgım mitolojik hikayeler sayesinde faltasi gibi gozlerle beni dinliyorlar. zor is vesselam.

- bu arada butun gun isten gucten aklima gelmedigini dusundugum eski sevgili, sabah ilk uyandigimda aklima geliyor, kendisinin gelismemis karakterine soyle okkali bir kufur salliyorum,rahatlayip cayimi iciyorum. kufretmek bayag bayag rahatlatici bisey hakketen . ruha tedavi.

-burasi tasra gorunumlu bir metropol ya da tam tersi. 10. kattaki evimden trfik ısıklarinda carpisan arabalari izleme sansım mevcut hala.(bu nasil bir trafik!) yine de gunesin bozkırda pudovkinvari kızarmasinı bir hevesle izlemek de zihnime ihtiaycı olan molayi sagliyor. bu moladan yerleşik cıkabilirsem erteledigim romanlarima donesim var.(kundera onerisi icin yeniden tesekkur verbum non facta..)

boyleyken boyle

2011-09-22T18:56:00.005+03:00

-bugun guz yagmurlarının ilkiyle muserref olduk,hos geldi ne diyelim.
- a.h. tanpınar'in dedigi gibi "tasra oturup beklemenin yeridir". bugun 12 ye kadar evde kalmama neden olan,perde telekom ve mobilyacinin hepsi el kadar sehirde 2 ser saat geckaldi, bahaneleri "ölçü alıyorduk" oldu, neyin olcusudur bu bilader, sinirlenmeme pek de anlam veremediler, saf yeniyetme gozlerle bana baktilar. telekom bir gun once dakikasi dakikasina kadar "ama mutlaka evde olun" diye verdigi randevuya bugun ugramadi bile.

- dun de vekalet icin noterdyken babanın öldüğü bilgisini yazan cocuk uzuldu, ki kendisi oleli uzun seneler omakta, basiniz sagolsun dedi. sasirdim, burasi zamanin yavas aktigi ama insanlarin birbirine dokundugu bir yer, kendimi elestirdigim kapitilast kulture ragmen isbitirici, kurnaz ve hizli bir aksiyon havsinda buluyorum cogu zaman diger insanlarin aynasinda.

- dr luk tarihimde ilk dersime girdim, bayag bisiler anlattiktan sonra gelen soru "hocam yoklama alacak mısınız" oldu. birseylerin hep ayni oldugunu gormek heyecan verici!
- gelecek haftaki dersi 300 kisilik amfide yapacakmisim, saka yaptiklarini dusundum, ama degilmis, kendimi simdiden assolist gibi hissetmekteyim.

acıyor

2011-09-19T13:56:00.001+03:00

Mutsuzluktan söz etmek istiyorum
Dikey ve yatay mutsuzluktan
Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun
sevgim acıyor

Biz giz dolu bir şey yaşadık
onlar da orada yaşadılar
Bir dağın çarpıklığını
bir sevinç sanarak

En başta mutsuzluk elbet
Kasaba meyhanesi gibi
Kahkahası gün ışığına vurup da
ötede beride yansımayan
Yani birinin solgun bir gülden kaptığı frengi
Öbürünün bir kadından aldığı verem
Bütün işhanlarının tarihçesi
Bütün söz vermelerin tarihçesi
sevgim acıyor

Yazık sevgime diyor birisi
Güzel gözlü bir çocuğun bile
O kadar korunmuş bir yazı yoktu
Ne denmelidir bilemiyorum
sevgim acıyor
Gemiler gene gelip gidiyor
Dağlar kararıp aydınlanacaklar
Ve o kadar

Tavrım bir şeyi bulup coşmaktır
Sonbahar geldi hüzün
Kış geldi kara hüzün
Ey en akıllı kişisi gündüzün
sevgim acıyor
Kimi sevsem
Kim beni sevse

Eylül toparlandı gitti işte
Ekim falan da gider bu gidişle
Tarihe gömülen koca koca atlar
Tarihe gömülür o kadar

*Turgut Uyar*

renkler, bellek ve digerleri

2011-09-17T21:59:00.005+03:00

140 km ile gitmek bellegimi temizliyor. bir yandan sesli guluyorum,bir yandan da canım yanıyor, aglıycakmıs gibi bir hal. fakat gozlerim dolduktan sonra damlalar dokulmuyorlar. geri içeri akıyor, ölümüne hızla temzledigim bellegimin çizgilerini yeniden oluşturuyorlar. (dogru durust aglamayalı da cok oldu, aglarken deger mi diye dusunmek?)
yolları seviyorum, arkamda bırakmayı, onume bakmayı. huzunlu de olsa. bunun icin kime kızabilirim ki. sadece "ilişiğimi kesmek" icin gittigim ankarada tam anlamıyla basarılı oldum. icimi acan, gul yuzlu bir iki arkadasımı gordugum gibi, hayatımın karanlığık koseleriyle de basbasakalıp geldim. o evden, koltukları orospu kırmızısı evden, nasıl cıktım, burnumda bir curume kokusu, bir agır bok kokusu. ahlaki sınırlarım oldugu icin degil, hayatımı ilmek ilmek dokuyan biri olarak hep boyle seyler yasamak zorunda kaldıgım icin. ama bir yanda da nasıl bir sezgim varsa, herseyin tam da boyle olacagını tahhmin ettigim icin bırakmamıs mıydım herseyi. hayal kırıklıgı degil bu nedenle, kendi sezgilerime sasırmak, bu kdar bir cıplak bir gerçeklikle tokatlanmak. ama neticede gerçekler iyidir, hayat aldıgı gibi hayat verir. ömrünüzden kısaltır ama kalan ömrünüzü nasıl beceriyorsa bir sekilde uzatır. gercekler iyidir.
insan gerçeklerle yasamayı ogrendikce profesyonellesiyor, peki bu trajikomik gunun, can acıtıcı guldurunun ardından ustalıkla yapılan yeni bir yayınevi gorusmesi, baglanan yeni isler? gercekligin yasam uzatıcı taraflarından ogrendiklerim? hayat yasa yasa bitmiyor, insanın hayattan alacagı derslerin sonu gelmiyor.

hayatmeyat. pause.

2011-08-31T20:50:00.004+03:00

eşyalar tasındı, oyle bir hızla eve atıldı ve 1500km yol katedilerek anamura gecildi ki kedim bunalıma girdi. anamurda koltukla örtünün altına girdi, 3 gundur orada paso yatıyor. evini sehrini hızla degistirmekten mutsuz. bana gelince denizei kuma ve dinlenceye kavustugu icin mutlu.-- hos rüyamda hala eşya koliliyordum dune kadar--.su an yan otelin wireless inden faydalandıgı icin bahtiyar. hayat geliyor geciyor duygusu bu hızdan kalan sadece. 6 eylul itibariyle bildigin mesaili yeni görev yeri . bu bunyede hocalık nasıl durur, mesai yakısır mı gorecegiz. olmadı kendi kırık simli aynam yanımda, cebimde.. milletin dedigi degil de ona guvendigimizden her daim.ne de olsa bakınca dogruyu tek soyleyen.

not: foto orcinal.by ligea

donence

2011-08-12T23:57:00.007+03:00

nasıl bir evre geçiriyorum bilmiyorum. gerçek bir eşik, butun kaygısı ve enerjisiyle hissettirdiği. deprem olacakmıs gibi, köseyi donunce carpısacagın adama asık olacakmıssın gibi, acayip kızgın kumlardan soguk sulara dalacakmıssın gibi. ne olacagını bilememek, beklerken neyi bekledigini bilememek. işte benim bipolar hallerimin gerçek karsılıgı, evde pijamalarla geçirdiğim eşikler kıyısından gecemez. bu durum bende bildigin kafa yapıyor. içmeden sarhos gbiyim, sayıklıyorum, söylediklerim bubble olarak gökyüzüne karısıyor.

türkiyenin en iyi yayınevlerinden birinden tezimi kitap yapmayı kabul eden, gorusme talebiyle çağıran bir maili aldıgım gun tasra sehrimden dekanlık arayıp gorev yazımın gittigini, hemen goreve baslamam gerektigini soyluyor, ben tam da o sırada teneffus olarak ayaklarım havada hindistancevizlibuz içiyor, ankaranın basan sıcagında coktan hayal olan tatilim icin webden bikini modellerine bakıyorum. bakarken aslında kafamda evi 10gun içinde nasıl tasıyacagıma dair darmaduman planlar.. bu arada tr'in sadece ozetimi 3 kere yazdıran en gıcık sosyalbilim dergilerinden birine biriş yetiştirmeye calıstıgımdan butun gunum bos kampus cevresindeki kutuphanelerde tus-cularla yer kapmaya calısırken ve calısırken geciyor. bu yasadıgım hayat sanki benim degil, perde! diyesim geliyor.

işte gecen gun yapmadıgımı yapıp hatunların gazıyla fal baktırdım,ne oluyor acaba neler oluyor?? hanede ferahlık, işte ferahlık, hayatım hep mutlu olacak, en az 3 cocuk!!hem de üçüz, hep neşe hep guzellik, butun gecirdiğim kalp kırıklıkları sona erecek.. bu kadar ferahlık bu dunyaya fazla, bu kadar ışık anca cennette bence ama neyse.. gidici de olabirim vesselam. nereye gittigimizse pek muglak, pek aydınlık, pek eşik fekat..

ayna

2011-08-01T10:27:00.004+03:00

kendime öğütler veriyordum,kendimin kulaklarını çekiyordum, kendi dudaklarımı opuyor, kendi öfkelenmelerimde koca bir tokatı suratıma aşkediyordum. sonra pişman oluyor parmaklarımı saçlarımda dolaştırarak gözyaşları içindeki yanaklarımı opuyordum. bu işte ustalaşmıştım. seyirliğe donusturulmuş bir kurban, sıkıcıbir yanlızlık parodisi.

"kendine iyi bak"
...peki..

2011-07-30T10:16:00.003+03:00

kadınlar böyledir işte. ölüme hiç alışık değillerdir. sanki ölüm bu dünyada kadınlara karşı, onların kötülüğü için icat edilmiş bir şeydir. bir zamanlar sakallı bir adamın burnunu bir kadının bacak arasından çıkarıp söylediği gibi, erkekler ölmek için yaşar. ama kadınlar,lütfen yine sırıtmaya başlamayın, yaşarlar. ayrıca bir amaca gereksinimleri yoktur. bilmedikleri birşeyi özlerler, çiçeklere su verirler, pencereden sokağı, gökyüzünü, kuşları seyrederler, aşık olurlar, bir daha, bir daha olurlar....
veciz sözler, b.b., s.98

uyku

2011-07-27T10:52:00.004+03:00

mutsuz oldugum zaman sanki hareket edemiyorum,boyle pili zayıflamıs kumanda gibi basıyorum aynı tusa hiç bir fayda etmiyor, çalışıyor mu çalışmıyor mu belli etmiyor kendini. pili bitmiş bir saat gibi hep aynı noktayı gosteriyor, saati tam alıp çope atmak istedigimde yelkovan yeniden tıkırdamaya baslıyor. hersey animasını yitirmiş bir makine gibi, bağlantılarını, anlamını yitiriyor. buyuk sorularım kucuk sorularımı buyuk bir kara delik gibi yutuyor, hic bir yanıt veremeyecegim büyük kara deliğe beni hapsediyor. boyle zamanlarda hiç birşey yapmadan kafam şişiyor, aklım nerdeyse yerinden oynuyor, uykum geliyor cok uykum geliyor. uyuyunca bazen geciyor, bazen uyudukça daha çok hastalanıyorum. mutsuzluk bende hastalık gibi. çay içmekle, kahvaltı etmekle geçmiyor. bütün bunların anlamı var benim bilmedigim, içimde sadece herşey yanlış gidiyor duygusu. sevildigimi dusunduğum ve sevdigim adam bir kul gibi savrulup gidiyor. insanlar nasıl da sevdikleriyle olabilmişler ve bir yaşam kurabilmişler diye hayranlıkla bakakalıyorum çift insanlara. bazı insanlar gerçekten başarılı işte, gerçekten mutlu. bu hayali gerçeklik ideasının mantıksız oldugunu da bilerek benim biraz daha uykum geliyor. benim onumden gecip giden yaşama,mesela bebek yapmak istedigim adamın giderek hayali bir karikature donusmesine verdigim tek tepki koca bir esneme oluyor. yapabilecegimin en iyisi. koca bir esneme.

iki saatlik sekerlememde ise ruyamda yine ev tasıdım. ev taşımakla gecti omrum ve ben yine ev tasıyorum, bir ara da ensest ruyalara sarmıstım, ki onu da psikanalizi kuvvetli bir bagyan tercüme ediverdi saolsun. burada ayrıntılara girmeyecegim. bildigin endişeli modern!endişemi ve sigara paketimi alıp okula yollanmalıyım oysa, koca koca projeleri var bir de benim gibi esnemeli insanın. rüyalarıma rüya katsın satırlar, harfler ve kitaplar.

ö.p.

2011-07-23T18:56:00.005+03:00

bayan wright büyüme çağında gittiği din okulunda bütün kızların kulaklarını örtecek şekilde eşarp taktığını söyledi.kitab-ı mukaddes'e gore kutsal ruh, meryem ananın kulağına fısıldadığı anda meryem ana hamile kaldı. ona göre kulaklar vajinaydı. tek bir yanış fikir duydugunda, masumiyetini yitiriyordu insan. tek bir detay çok şey demekti ve insanın hayatı kararıyordu. bilgi yüzünden insan aşırı dozdan ölüyordu.
ölüm pornosu, C.P.,s.58

dalgalarında gun.

2011-07-16T16:27:00.006+03:00

dudaklarından başlayan gezi, yanaklarından burnuna doğru yukseliyor, buralarda biryerlerde, gözleriyle burnu arasından alnına çıkmadan biryerlerde ayagım kayıp dusuyor olmalı, kulakta bir hikaye. balkonda cekilmiş bir fotografımı gordugunde burnumun ne de guzel oldugunu, aynı kendisinin burnuna benzedigini soylemişti. epey soguk mevsimin, kışlık oda içlerinde nefes almaya çalıştıgım gunler. bu narsizmle başetmemizin yolu bazen aşk, bazen kızgınlık bazen de mesafe oldu degil mi(buraya gülücük koyalım). bunu gecelim, tekrar tekrar deneyelim gozlerinin çevresinden donerek alnına doğru yukselmeyi. gozlerinin bulutuna bir kanat takalım misal, rüzgarına el çırpalım. ıssız bir ugultu gelsin kulagımıza, biz yine de habire yelkenimizi sallandıralım, kaybolmayı nasıl olduysa bir kere daha yaşayalım.adımı seslenmenle o engin denizin kıyısınaa kosesine ulaşmayı başaralım. yeniden karaya çıkabildigimiz için kendimizi kutlayalım. olmeden, nefessiz kalmadan. ama bunun nedeninin adımı fısıldamandaki kudretin oldugunun da farkında olarak, boylelikle fazla da büyütmeyelim kendimizi. kıyısında mavi-yeşilin biraz nefes alarak, opuserek koklasarak alnına el uzatalım. saçların kendiliinden uzatsın ellerime kendini, yeni bir gezintiye çıkarmak için beni. dalgası denizlerin, dalgası rüzgarın, dalgası hayallerin, esrimenin, sesinin ve nefesin beni çeksin kıvrımına. oylece kalalım. sallanalım. bitmesin dalga.

boşluk-iki

2011-07-05T19:55:00.005+03:00

"belki de bu yüzden okyanusun ortasında yüzen ıssız bir su kabarcığına benziyordu haydar. hatta, insanların kayıtsızlığından doğan ve sinirlerine hakim olamayıp her an oraya buraya vahşice saldıracakmış gibi gözüken alabildiğine karanlık ve şekilsiz bir yaratığa benziyordu. derinliği hayal edilemeyen geniş bir uykuya benziyordu sonra, belleklerden taşmış bir rüyaya, bakışlar arasında gezinen bir boşluğa, ya da henüz kimseciklerin tadamadığı bir sarhoşluğa benziyordu.."
Uykuların Doğusu
H.A.T.

boşluk

2011-06-26T16:00:00.002+03:00

"...çünkü Başak bu, bir işporta tezgahında dönüp duran oyuncak treni seyreden, alçıdan yapılma köpek, ördek, melek heykellerine bakan, çiçekçi kulubelerinin yanından geçerken içinde bir boşluk hiseden Başak. Baksa şehir yerinde değilmiş, gökyüzü yerinde değilmiş gibi bir boşluk. üzerine bir kedi sıçramış da bütün kuşlar korkup uçmuş gözden uzağa, öyle bir boşluk; Başak muhtemel br ufuktan yoksun kalmış, üzülmüş bir süre yokuş aşağı, sokağın sonundaki kahveye doğru, darmadağın olmuş sandelyeler çay bardakları, öyle bir boşluk, ta buradan oraya kemandan piyanoya şarkının başından sonuna"

Bir süre yere paralel gittikten sonra,
B.B.

o simdi "dr."

2011-06-24T14:30:00.006+03:00

hayatımı kısa bir suredir doktor olarak surduruyorum ki,es"s"ekler gibi calıstıgım 2-3 seneden sonra doktorluk ic ferahlatıcı yeni bi levıl olayı tamam da, gelen tebriklerden ve uzagımda yakınımda insanların haberli habersiz kutlama organizasyonlarından anladım ki bayag onemli biseymis. mesela tebriklerde daha ziyade evlilik gibi bişeye girmişim gibi bir cosku dozajı bunyeme zikrediliyor. ne kadar da onemli bir iş yaptıgım soylenerek, bir nevi takdis ediliyorum. az gulmem,çok gulmem, az konusmam , cok konusmam artık tumuyle doktorlugumun hikmetinden. pek bir havalı seymis. supere yakın bir juri gecirdim(allah nazarlardan saklasın!), beni cok az tanıyan insanların ve bilhassa sevdigim akedemyalıların ve ozellikle akademyalı akıl kutusu hatunların ovucu sozleri de ne diyeyim bahtiyar ediyor..ben içime cok kusan biriydim, kafa karısıklığımdan(bunu da eleştirenler oldu . ama biz ne cok anladık birbirimizi konusmadan, kafakarısıklıklarından!!). yazı bana kurtarıcı oldu, yazı tez dahi olsa kafa karısıklığımı harflere kusmamı sagladı.. ben 3 senedir hayatla ilgili olumlu-olumsuz ne kadar şeyim varsa o satırlara ve buguzelim bloga doktum, insanlara, en sevdiklerime ve ofkelendiklerime ise sessizliğimi. bitti şimdi, "anne ben "doktor" oldum."

ora bura sura

2011-05-27T13:27:00.011+03:00

uzun zamandır bir tez bloguna donusturdugum ic dokmelerin tezin noktalanmasıyla sessizlige burunmesi de manidar olmus. bazen ve hala yazacak bir sey olmaması, kader kısmetle geçiştirilen dönüşümlerle ilgili. buyuk yer değiştirmelerin verdigi hafif kaygı, ustelik gidilen yerlerde ne kadar kalacağımı bilemenin verdigi huzursuzlukla birleşince elde tahta bavullu öğretmen duygusu yaratıyor. dger yandan yerleşiklik duygusunun hafifligine duyulan arzu. küreselleşme ve mobilite bu duyguyu huzursuzluk olarak tecrübe etmemek gerekir diyor bize, keza bu sene ornegin k. dayım, ama fakultemle yaptıgım gorusmede binbir fikirle doldugumdan, zavallı benim gibi insancıkların birer sene kalıp gitikleri memleketimin hakkında fikir sahibi olamıyorum. yine de eski bir evin kapısını acmak gibi k. üniv. arkadaslar tanıslar çaylar sohbetler. niyeyse yerleşiklik niyetim fazla buraya..işler yolunda giderse bildigin saglam projelerim var esaslısından...da isler kotu giderse de simdiden bir sene sonrası icin yeni bir alternatif oluştu.yine "hayırlısı" kısmet kader..tuhaf bir iç ferahlığı.tuhaf.

bu arada yersizlik yurtsuzluk duygusu insanı butun ilişkilenmelerin dısına atıyor. sistemle mucadele ederek kendini varetmeye calısan, ama yasamak icin beni dısında bırakma duygusunun kırıklığını yaşatarak gidrek kendine kapanan,kapanmya ihtiyacı oldugunu ondan iyi bildiğim ama bütün bunlar içindeyken kendi kaygılarıma yanıt vermesini istedigim, ve haklı olarak anlaşılmayı bekleyen s. ile de koptugitti herseyler. cunku ben de cıtanın diger tarafında hayatımı ormeye calısmaktayım. .nerde olacagımbelli degil, ne kadar olacagım belli degil, mutlu mu olacagım belli degil, mutsuz mu o da belli degil.

ama bildigiim benim de kopup gideceğim. bu bence ikimizin farklı seyler istememizle ilgili kendiliğinden bir sonuç. ne de olsa "kimse beni anlamıyor"lu cumleleri iletişmek için kullanmak anlaşılmaya yol açmıyor. bunun uzuntu veren ama özgurlugu arttıran bir tarafı var. insan mutlu oldukça ancak mutluluk vaat edebiliyor demek ki. oyle bir dongu ki cevremizdeki, bogulmamak icin habire baglardan koparıp kendimizi, yuzeye çıkıp hava almaya ihtyaç var.

biraz da orta sınıf habitusuyla ilgili, "tercih" hakkımız yanılsaması var cunku, aslında bir durum digerinden daha iyi degil çoğu zaman, sadace kader dedigimizi iradeye boguyoruz. açelyanın yanındaki bosluga aglıyor,sonra oraya başka bir çiçek alıyor, koltuğun yerini değiştiriyoruz. insanın( ve benim) degişime uyabilme kapasitesi beni korkutuyor. çünku bu gerçekten donusume ayak uydurmak mı, yoksa bir oyun mu bilemiyorum. ama oyunlarla yaşanır bildigimden kendimi oyun oynamakta da serbest bırakıyorum. duydugum uzuntu kadar özgürlük hissim de gerçek çünkü. eşyaymışcasına kendini bir yerden bir yere taşıyıp,aitoluş hissini yaşamadan "yaşaması". hissettiğinin ne oldugunu tanımlamak zor.

bu arada rahmetli anneannemin çoktan hayalete donmuş, eskinin çiçek dolu cumba imgesinin dolu sokagından uzak durmam...çunku turist kayganlıgıyla dolasamıyorum sehrimde. tam da bu yüzden belki biraz soluklanlanmak istemem "bura"larda..

hatıra

2011-01-31T01:42:00.004+02:00

Bir tarafınız iyi, sabırlı ve sonsuzca sefkatliyken, diğer tarafınız o derece acıtmakta ve kanatmaktadır. "benim de içimde saklı tuttuğum
buzlu kıyılar, çığlık hatıraları". bir tarafınız bir tarafınıza hep fazladır.
"bir yanım bembeyaz ışık
kör ediyor, bir yanım zehir gece". her büyümüşlük böler insanı, fazlalığını diğer tarafına cellat kılar. ve butun cellatlar ölüm üzerine en az bir kere düşünmüşlerdir: başkasının ölümü.yani demek istiyorum ki elinde bir kılıc tuttugun zaman aslında neyi savusturursun. "kim bağışlayacak beni, penguen, çizdim senin beyaz ve narin yerini"

Bir insan kendisine uyguladığı şiddet kadar bir başkasına uygular
Faşizm iki kişi arasındaki ilişkiden mi başlar. Faşizm tek kişilik dünyamızda başlar. Ben kendime sana dair düşüncelerle şiddet mi uyguluyormusum demek. "penguen,
kim bağışlayacak beni?"

İki kisinin sınırını psikoloji ve hukuk çiziyorsa orada iktidar vardır.aramızda bazı zamanlar pekbir çok iktidar var.kendini silahlarınla birikte bana teslim etmeye ihtiyac var. böylelikle bahcedeki mayınların yerini söyleyebilirim.

Kendi başımı okşamak için, sevdiğim adamı vuruyorum.
benim evim mutfağında kek pişen, bahcesinde mayınlar acan güzel bahçe.

içimiz dısımıza cıkınca aslında kusmuş oluruz olric

2011-01-04T15:26:00.007+02:00

2 aydır bütce acısından hayli icerde oldugumdan bugun dısarı çıkmadan evde hallenmeye karar verdim. bir kütüphanede nasıl bu kadar para harcanır dememek lazım, içtigim kahve cay yediğim tiramusular kadar, sıkılınca ugranılan alısveris merkezlerinin sundugu yüzde 50lilik indirimleri de seyetti bütcemi. bitirdi yani. ama herseyde bir doyum noktası var imiş. o noktanın içinde bagdas kurup, yeni çizmelerime, yüzdedoksandokuz bitmiş tezime, çay matiğime sarılıp bir türlü ısınmayan evimde yataga girip bir romanla günümü senlendirebileyim istiyorum tercihim yüzdeseksenüc ihtimalle cemil kavukçu, yüzdeelli ihtimalle uzak ülke: fatma aliye, yüzdebeslik ihtimalle bitmemiş hiçbiryer.
okunmak istenenler:
fatma aliye in aşk romanları
yakup kadri nin okunmamamısları
nahit sırrı orik
leyla erbil

istanbulda gecirilen yılbası,kalabalık kahvaltılar, toplantılar, bana bir kez daha sessizlik, yalnızlık ve ankara arasında kendiliğinden ilişkiyi hatırlattı. ankaranın kendine kapalı,tanısık olmayana süpheyle yaklaşan, "makul" bir tarafı var. istanbula her gittigimde kendimi iyi, mutlu ve kendim gibi hissetmemin de istanbulun istanbul olmasıyla ilgisi var. sınırlarını kesinleştirmeyen, ağır aksak kapalı kutu hayatların olmayanlarına ergisiyle mutlu eden bir kent istanbul, gerçek bir travesti gibi dönüşlülüğünü kabul ediyorsanız kendiliğinizin. kalanı türkiye.

fotodaki kutluğ atamanın istanbul moderndeki retrospektifinden. modeldeki göbekli gerdan kılan model kutluğun ta kendisi. "kutluğ ataman eve döndü" sevinciyle açılan sergi de "içimdeki düşman"temalıymış. hos geldin içimize yeniden kutluğğ. e bunca akademik ıvırzıvırdan sonra hos geldim icime.

kşa.

2010-12-29T01:00:00.002+02:00

"bu hayvanlar müslüman mı söylesene bebeğim
şu öküz müslüman mı bu sakallı sünepe?
bir zalimin köpeği bak allah’ı zikrediyor
bak gazete ne yazıyor türklerinmiş türkiye"

...
yahudiler bombaları kucaklayıp bebeğim
düşlemiyor intiharlar, işlemiyor karakol
al götür bu yumruğu akşam çocuklar yerler
başbakan meşgul namaz
kılıyor ayol

bana kolpa malzemeden putlar yontma bebeğim
sezen aksu’dan mesela, kanarya’dan, tanrı’dan
allah’tan demiyorum çarpılmış gibi korkma
kork putların ellerinde patlamasından
...

"emmeyince sencileyin akmıyor bebeğim
kan ağzıma gürül gürül - alnımda süt dişleri...
seni öyle seviyorum ki condeleezza , bebeğim
ağzına veresim geliyor
ağzımdaki dişleri."

ah muhsin ünlü

beyaz ankara çiçekleri

2010-12-12T11:27:00.007+02:00

dün kalktığımda cok guzel bir karla kaplanınca sehir, hemen dısarı cıkmak istedim. böyle havalarda ankarada biraz dolaşmak ve bir cafede elinize kahvenizi alıp da ayaklarınızı uzatmak gibisi yoktur.
dün bilkente gittim ki oranın manzarası sahanedir böyle zamanlarda,tabi bir yandan bitirilmesi gereken işlerin aciliyeti.. orada tanıdık kimse olmaması, gündelik telaşeden uzak bulunması yazının ütopik bir adaya hapseden bağlamsızlığını arttırıyor. efil efil kaçtığım dogrudur eşden dosttan bu ara. örneğin hafta içi bilkentte karşılaştıgım bir arkadaş aa hep geliyosan birlikte çalışalım deyince, resmen elimde olmadan surat astım. normalde azbucuk hosmuhabbetimle beni tanıyan zavallı insan evladı zor kaçtı yanımdan.

kendime tembihleyip durdum gece geç almayım diye, ama gece 10 da felan cıkmayı anca basardım yine kütüp.den. fekat tahmin ettigim gibi çıktıgımda kar coktan baslamıs. acayip güzel yagıyor. neyse 40 km hızla felan bi hızla cebeciye kadar ulaştım, dedim rahatlar artık. ancak abidinpaşa yokusuna girdiğimde nasıl bir fırtına, sanki baska bir sehre geldim. acayip bir trafik, arabalar kalmıs yolda felan. allah allah benim ki de jeep değil, nasıl becerdiler derken, önümdeki araba bir tarafa mı donmek istedi, artık nasıl becerdiyse söle bi 180 derece dondu durdu, tek seritli yolda araba ters donmuş, abi direksiyonda bana bakıyor. dedim gülerdim ama çok gerginim.kenarından geçtim gittim, çünkü durduğum an arabanın yeniden yola tırmanması mümkün değil. lunaparkı arkamda bırakıp eve kadar geldim. sabaha kadar fırtına. mutluyuz. kar ve çiçekleri kadar az şey yakısır ankaraya..

bu calıyor: http://fizy.com/#s/1ahbj9

tek gerçek

2010-12-09T00:32:00.006+02:00

insan giderek homo economicuslaşan bir yaratık, hesaplarkitaplar kapıdan bacadan dönebilir ama bu hesapsızca davranmayı engellemez.örneğin 120 km hızla bilkentten gelirken kaza yapma olasılıgım aklıma geldiğinde beynimde çakan şimşek, tezin tüm yedeklerinin ve laptopun arabada olması durumunu aydınlatmaktaydı. yani kazada ilk kurtarılacak sey benden ziyade.. şimdi işte başka bir evrene doğru yol alabilirim gaz pedalına basıp. beni benden kurtar arada, ya rab!

bugun eski hayatıma döndüğümü farkettim. sayın s. den önceki hayatıma. herşey bütün sıkıcı keskin detaylarıyla beni bekliyordu,görünce de sarıp sarmaladılar saolsun. sevgi ilişkisi kurdugunu sandıgınız birinin varlığı dünyanın görmek istemedigniz sert köşelerini yumuşatır, onlara yokmus gibi davranmanızı, her sabah sehrin grisini derin pembe bir rüyaya boyamanızı sağlar. fakat bir gün gelir ki yagmur yağar, boyalar akar; herkes kendi girisinden yeni bir dünya avına çıkar. hayatta ne olup bitiyorsa kendi grimizin içinden filizlenip yuvalanıyor. bu aralar çalışma. ama nedense o grinin dibine baska bir sekilde vurasım var.
bir kamyon yazısıydı bugun: herşey yalan sen gerçek. tek gerçekliği ise orta seridi kapıp koyvermesi. bekleme yapma 06..

behzat ç.

2010-12-04T00:32:00.005+02:00

nin muhtemelen tekrarını izliyorum. ulen dedim ne oluyor,hersey gerçek, çok gerçek. fazla gerçekçiliğin bir simulakr olma ihtimali üzerine, yani gerçeği gerçeklik yapmak üzerine eleştiriler yazıldı da yazıldı. ama katılmıyorum, bu memlekette polis vatandasın ...koyar,sıçar, ve kendi aralarında da birbiriyle böyle konusurlar. bilen bilir. bu memlekette solcuysan işkenceden öldürülebilmen kolaydır, solculardan hiç bir polis hazzetmez, "gizli solculuk" onları cok huylandırır, felan da filan.harun tipik polis karakteri.beleşçiliği de yan cepte. nacizane hoslantılarım var diziye karsı. birincisi solculuk düşmanlığını ortaya koyması. herkesin bildigini bilmezden gelmemesi yani.ikincisi emir sahibi hukukçusu, savcısı müfettişinin gayet sözünün "er"i "karı"lardan oluşması. ülkeyi anlatır durum, karı diye hitap ettiği kadının emrini dinler yurdumun erkek memuru, polisi, direnir mirenir,ama dinler. bu yurdum erkeğinin tc felsefesidir. çok yasadık, görecek günlerimiz varsa görecez insallah. ikincisi behzatın "karı"lar karsısında boynunun kıldan ince olması. el mecbur..çünkü "karı"lar da kendisi kadar kırık. savcıyı dizide ilk gördüğümde dosyayı behzat ç. ye verirken "sonuna kadar takip et" diyordu. behzat "e bu olayı bırakmıstık" diyince, "tehdit ettiler" diye cevap verdi. mülkiye müfettişi fazla feminen, hatundan istanbulluluk akıyor,bakanlığı bırak mülkiye de öyle etek giyen hatunun saçını başını yolarlar alimalah.biraz sahneye oynamış müfettiş seçimi. odtülü şuleye laf yok, body politics super..bahar fena sırıtıyor sol'un içinde, gençliğinde solla alakası olmadıgı onun da beden dilinden belli. misal örgütteki diğer hatun tavır, tip direk sosyalist.bahar gençliğinde geçmemiş o tezgahtan belli. okulun kooparatif kolunda çalışıyomus gibi edalar, isyankarlıklar. zaten evlilik teklifini de reddetti.eşşek kadar kadın çoluk cocuk sahibi, ama daha kimle mutlu olacagını bilmiyor, konfor istiyor.ama daha once de yasamıs işte,konfor evlilik kurtarmıyor, hatta hayvan gibi eski kocalar da üretebiliyor. olan behzata oldu.bagrıma basasım, "du bir bira da ben acayım" diyesim geldi. basrolde olmasından mıdır nedir, bu kadar kazancın içinde kaybetmeyi bilen başaran tek insan olmasından mıdır yoksa, kendimi yakın buldugum tek karakter.kuafore girip de saç mı sakal mı diyene "genel tipi düzelt" dedikçe tipten kaybediyor, yoksa pırlanta gibi vallah. şulenin yalancısıyız

gül hayat

2010-11-28T10:53:00.006+02:00

bugun bitik durumdayım. kendime dalavere cevirerek bir sinemayla, güneşli bir kafede kahveyle kekle felan kandırıcak durumum yok. tezin sonun geliniyor, benim bütün enerjimi bitirdi, bazen hayatımı çöpe çevirdiğini düşünüyorum, bunu ben yarattım, çünkü ey türk! çalış öğün güven ..kısmının ne türklüğüyle ne de caliskanlıgıyla öğün durumuna erişebildim.(ben meslek sahibi oldugumda çalışkanlıkla övünülecek zaman çoktan bitti). aldıgım puanlar, yazdıgım cümleler döndü dolastı bir tarafıma girdi. beni ben yarattım. kendimi kendime dost kılarken bunca düşman yaratacağımı da bilmeliydim. insan herseyi bildigini zannederken hic birsey bilmedi... sıkıldım

ben öyle basit bir güne, adımı ilkkez tahtaya yazmaya calistigim, isminin zorluguna kahredip defterin etiketinden kopya cektigim o beyazyakalı, kara sıkınılı güne geri doneyim dedim. aslında ben okulu hiç sevmedim. ama öyle sıkıcıydı ki hayat. öyle sıkıcıydı ki iç-im.en egleneli saatler teneffüste platoniklerimle fingirdeşmelerimdi.oyle bir güne geri doneyim ve şimdiki halime gelmiyeyim dedim. doktora felan. ben ki lisansta derslere bile vizeden bir hafta önce ne var ne yok diye uğrayan.işte bilmedigim için bu hayatı, kendimi yılda dört kere uğrayıp sıkıntıdan patladıgım sıralara kayıtlama hatasına düştüm. su isin sonuna gelebilme iradem sadece inattan kaynaklanıyor.bitsin istiyorum, ve başka bir hayat başlasın.lan benden hoca mı olur. oldu da bitti maşallah!kalan ne varsa işlevselleşti ortalama güdük hayat için.fazla kan aktı gibi sanki ama dedikleri gibi boyu degil işlevi önemli olan.

ah o parizyenler

2010-11-26T10:31:00.004+02:00

beynim kafam zınzın şişmiş ve agrıyan disle birlikte atıyor zaten. haftaya inince apse, diş ameliyatı..habire evde calisiyorum evet, hic fena da gitmiyor. ama arkadasım bu tez bitmiyor da bitmiyor,sadece diş doktoru icin tüm gun dısarda olunca bir ara bir gün, ortalama insan katsayım biraz yukselmis oldu,-pre modern bir döngüsel takvimde yasıyorum evet- yeniden dısarda çok bir sey kaçırmadıgımı farkettim, bir sürü geri zekalı diyaloga denk gelip, cogundan super manevralarla tırıs gecip, kendimi zekice monologlarıma hapsettim, burdan saglıklı bir şizofreni doğar, sağlıksız bireysellikten iyidir netekim. böyle ehven-i şer bir memnuniyet. neyseki bugun hataydan gelen könbelerim. ben onlara ısrarla kerebiç diyorum, ad uydurma kapasitem muthis her saglikli sizofren gibi. ama kerebic mersin seysi gibi, hatırladım simdi anamurda yemiştim. farkındaysanız isim gucum yemek , evde calısan bir bunye olarak herseyi lupletiyorum, kilo aldım ve yayıldıkça yayıldım dunyaya. ruhumun daralmalarını ara ara; gevseyen yayılan bünyemle telafi ediyorum.

ve ediliyor doğrusu bence. ev hanımlığı modelinin böyle 40-42 bedenle ifadesi bir tesadüf değil. kadın dediğin evdeyse, evin hacmini doyurur cüssesiyle bizim kültürde. söyle balık etli şişmanca bir kadın gördüğünüzde ruhunuz gevser, kahkalarınız yükselir, sokuldukça sokulasınız gelir memelerine. bizim annelerimiz zamanında kilo sorunu yoktu, olsa da güzellik olayına baglanmıyordu. onlar parizyen coraplı, gün gezmeli, tıktık topuklu ne güzel hatunlardı yarabbim. bu ortalama heteroseksüel bunyemle yerde el kadarken bile oynarken kadınların ojeli tırnaklarının zorladıgı antrasit ya da ten rengi külotlu çorapları takılırdı gözümüze. ah o kadınlıklar. ah o evde bekleyen kocacıklar. çoğu gitti azı kaldı o hayatın. neyse ki hala parizyen ve antrasitler..
( dışarı her çıktıgımda kendime külotlu çorap aldıgımı farkettim, desen desen ten ten. yer gök çorap.allahım bilinaçtıma huzur ver.bütün bilinaçltı böyle yoğrulmuş yaşıtım eril ve dişillere selam olsun ayrıca.)

aman doktor canım doktor

2010-10-19T23:59:00.011+03:00

bir acayip.
yazdıgımı zannediyorum, ama her baktıgımda bloga günlerin zincirleme aktıgını görüyorum. nereye gider bu günler. yanıbasımda habire kaynamakta olan çaydanlığın dibine mi, 4. kattaki odamın gün batarken gördüğü ufuga dalan kırmızısına mı, son on gündür o ufka bakan cama vuran ve dinmeyen damlalara mı, klavyeye dönüşen kelimelere mi, felana mı filana mı. gömüldükleri yerde hayaletim olan gunler. kapımı kapatıyorum, ince sessiz bir çaydanlık cızırtısıyla masama dalıyorum.

dun kapımı acık bıraktıgımda olan bir şey,kafamı kaldırdım o sırada karsılastıgım esmer bir bakıs, bir adımlık sadece, sonra kafamı indirdim, kapı açık halen, sonra açık kapı tıklandı, içeri girdi ve bant mı istedi, esmer çok güzel bir adam,kadife ceketli olması onun benim cografyamın sakinlerinden oldugunu gösteriyor, verdim bantı, elleri nasıl da titriyor, sen de mi tez yazıyorsun diyecektim ama sadece gülümsedim, sonra gitti, geri geldi "tesekkur" ve biraz bekledi odamın kapısında, otur diyebilirdim belki de. ama sonra farkettim davet bekleyen tedirginliğini, ya da kendime dalmaktan fantezi gücüm biraz fazlaca arttı. bu olayı anlatıyorum cünkü yapmadıklarım okadar fazla ki bu aralarve hayallerim o kadar fazla, gerçekliğin sınırlarında gezindiğimi tam gazla, söylemek istiyorum. bir açık kapı aralıgının yaptıgına bak sen. kalktım kapadım kapımı.dışımda kaynayan dünyanın sızabileceği yerleri güzelce örttüm. aklımın kalanı ise kumral dalgalarda. uzadıkça uzayan mesafe içinde yelken açmakta.kumrallıgı özledim.

gunun diger olayı ise jinekologa gitmem. kalktım gittim, muhtesem yeni bir doktor buldum kendime, adamcağız beni bastan asagı rektefeye soktu. yumurtlama dönemimmiş,yumurtalarımı gösterip ultrasonda, "bak bebiş olabilir bu" dedi. allam yarebbim. o bana sadece beyaz bir leke gibi görünen seyin böyle romantize edilmesi icin gerçek-düzenli bir ilişkiye ihtiyacım var doktor bey diycektim demedim tabi. "hımm" dedim ciddiyetle."nasıl seymiş o öyle". zaten kontrolden önce kısa rahimsel öykünü geçiyorsun doktora bence çok manipulatif bir süreç, ilişkin var mı dedi suan, "ee" demeye calıstım, "uuh" diye bir ses cıktı, "sormayın doktor bey uzakta simdi sevişemiyoruz" da denmez, düzensiz dedim, sonra "ben ne diyorum ya adam beni ne sanacak simdi" diye ahlak oklarımı kendime savurdum, tabi kendi kıçıma saplanan oklar dısında bişey olmadı, kibar iyi babacan bir doktor.

en son da memeler gecti kontrolden. sol memede küçük bir kist. fotografı cekildi felan. bekliyordum böyle bi atak. hastaneye gidilecek bir ayak. ve başka kontroller prs gunu. ciddi bisey yok muhtemel ama gözden gecirelim dendi, bu arada benim hayat hikayemi ögrendi, fiili ilişkimin olmadıgını ve yalnız oldugum sonucunu cıkarınca da biyolojik öyküden, bana ayrıca bir canayakın davranıp(güvenilir bir referansla gittim kendisine) kendisinin bir büyügü saymamı, her türlü sıkıntıda ona gitmemi istedi. sonra da gerginliğimi almak icin(malum tanımadıgınız bir erkek tarafından 5 dakka icinde her türlü araçla penetreyşın olayına girmek biraz geriyor insanı) beni kucaklayıp persembeye kadar iyi ol dedi. aglamaklı oldum, hayır ortada en ufak bir taciz felan yok, kötü niyet yok, aklıma kanser oldugum ve 3 aylık ömrüm kaldığı geldi direk. bir yandan da dedim bu kadar zavallı mı görünüyorum. yalnızlık. insanı biraz solgun ve kederli gösteriyor demek.

odasından cıktıgımda elimde kistimin ultrason fotografıyla arkadasıma gülerek gittim: "nurtopu gibi kistim varmıs". bekleme salonundaki 4 kadın saskınlık ve biraz da dehset içinde bana baktılar.gibi de gelmiş olabilir tabi. çünkü o orada kistim bana gerçekten gülümsüyor gibi geldi doğrusu. neyseki gecen hafta aynı doktora onun kontrolü icin eslik ettiğim arkadasım da erkek arkadasından aldıgı (teşhis:)belsoğukluğu hastalıgına rağmen o odadan gülerek cıktıgı için, halime hiç mi hiç sasırmadı. herkesin biyolojisi kendine, ama böyle doktor her eve lazım. dedik ve sigaraları tüttürdük kendimizi sokaga bırakınca.

bir düş

2010-10-09T18:18:00.007+03:00

bugun bir düş gordum.
3477 inci kez aynı hatayı yapmanın aptallık oldugunu soyleyen ses şimdi 3478 inci kez aynı hatayı yapabilmenin bi safiyet ruhlu insansal beceri oldugunu fısıldıyordu kulagıma. bu sesin yogun düşseliğinin yanaklarımdan akıttıgını sandığım sey gözyasları değil ecel terleriydi. terlemiştim. aynı rüyayı gorup kimseye anlatamamaktan durmadan terliyordum ve hayata bıraktıgım bu damla mineraller benim içimi kurutuyordu. konusmustum ama aslında benim konusmamı isteyen hiç bir ses duyabilecek bir kulak tasımıyordu. ben artık sadece düşün içinde kendi ayak izlerimin peşinde kendime söyleniyor, kendi düşümün peşinde aglıyor terliyor ve sızıyordum.
androjen bir imge. kendimi "her yere sıgabilen biri" olarak görmekten hiçbiryerlere kendime bile sıgmaz olmustum. birinin beni kollarına sıgdırmasını beklemek de bir aptallıktı. vaatler insanları öldürüyordu. vaat etmeden yaşamak bir türlü öğrenilemediğinden yaşayamıyorduk.sıgmak isterken tasıp tasıp duruyorduk. her şey bir terli düş. düşün içinde her yere sıgabilen bir androjen imge. kendisini dolduramayan biri.ve sıgdıgı her yerden taşan.

kutsal battaniye, kediler ve diğerleri

2010-09-28T22:15:00.003+03:00

benim icin klasik. can sıkıntısının birbirine dolanıp da üstüme bindigi anların toplamı genelde eylulun sonları ekimin baslarını yakalar. bitirilemeyen kitaplar, ertelen işler ensemden yakalar ve burnumu yere sürte bir nevi. böyle durumlarda kedileşir ve evin yolunu bulurum, battaniyemin altına girer elimden geldigince uyurum. eskiden sevişmek fayda ederdi ancak artık o da etmiyormus anlaşıldı. bir de eskiden hep anlatırdım böyle durumları simdi derin bir sessizlikle bütün havadan gelen topları gogsumle karsılayarak,çoğunca tek kişilik takımımla acayip skorlar yaratabiliyorum. bunun icine kendi kaleme gol atmak dahil de olsa. olsun be ustam. hayat çözülemeyen bir yaman çelişkidir zaten.
seviş seviş, oku oku, ye iç, .. bunu bulamayanlar da var demeyin bana. bulduklarınızla yetinin.kahve için çay için, bira içiyorsanız yanına patates söyleyin. hayattan aldıgım keyifleri ben battaniye altında geçirdiğim saatlere ve gunlere borcluyum.hiç birşey yaparak hayatın hiçliğinin kutsallığını onuyorum. beynimin yastıga bulaştırdıgı düşüncelere, bezelye renkli broş parlaklığındaki atıklara küçük hikayeler uyduruyorum. yerden ayagıma düşen topu ustaca goge atıyorum. sesini duymadıgım an, gözlerimden de yitecek olan o topu en uzaga, yukarı fırlatıyorum...sessiz seyirlik bir çimenin tam ortasında sessizliğimi topa çiviliyorum

geçen

2010-09-19T05:35:00.006+03:00

foto:woodman
gundelikleşmenin buyuk hediyesi. yaşayacak cok, yazacak az sey bırakıyor insana. hangisi daha kutsal bilemedim. bilinçaltım iki taraflı bir çöp öğütme makinesi olarak çalışabildiğinden güvendiğim bilgilere de en nihayetinde güvenemedim. neyseki yasamsal semptomlar devam ediyor, bagısıklıgın düsmesi, atesten gecirilen buhranlar ve gece nöbetleri kafkaesk bir yaratıcılıktan cok bir bardak su icip yeniden uyumaya yarıyor.(bu sefer de sabaha dogru bir blog etkisi,ne mutlu!). sevişmek de bunun alternatifi olabilirdi. netekim. etkisinin valiumla karşılaştırılması aşkı hastalıkla bir tutan bir modern kültürün doğal sonucu olsa gerek. ama diger yandan da dogru degil mi ki: insanlar birbirlerini önce endorfin etkisiyle şevklendirip, sonra aksırtıp öksürtüp, en sonunda da kanser edip belleğin mezarına yolluyorlar. fazla ya da eksik alınan valiumun doğal sonucu. insanın yası yükseldikçe de bagısıklıgı azalıyor pek tabi. bu arada bagısıklıgını baska yollarla guclendirmeyi öğreniyor. hayatın tuhaf dengeleri var, yasandıkca bilinebilir. yasayacak mıyım doktor bey, siz buna yaşamak derseniz sayın bayan, gorecek pek cok gunleriniz var.işte o gunlerden birinde bir gun ben büyük bir kahin olacagım, kendimi cocuklarıma hamile bırakıp,mezarlarını ellerimle kazacagım. ah sayın bayan kafanızı böyle agır üstelik edepsizce seylere yormayınız. ateşiniz cıkınca sevişiniz, uykunuz gelince uyuyup, tırnaklarınız kasınınca kendinizi usul usul kanatmadan kaşıyınız. bakınız hayat ne kısa.
ve aylar,yıllar gelip geçiyor

game over

2010-09-08T22:12:00.004+03:00

---herkesin söylediği gibi siz harika bir çiftsiniz
april: bütün geleceğimizi önceden gördüm. görmeyi de bırakamıyorum.
bırakamıyorum.
kalamıyorum da.
hiçbirimiz hiç bir halt olmamışız.

"revolutionary road"

anımsama?

2010-08-24T00:01:00.009+03:00

bilgisar iyiden iyie yavasladıkça yedeklemeye basladım fotolar dokumanlar , elden geçti herşey derken... bilgisayarın gecen yaz anakartı yakmadan onceki yerini bulamamış yedekleri de tabi. ortada yengeç burcu biri olunca biriktirdikçe biriktirilmiş, bunu atmayım, şuna kıyılmaz felan derken...bunun içine msn gorusmelerini de ekleyince ortaya 4 senelik gonul ve iş mazisi seriliverdi. bu msn denen olay cok acayipmiş,hiç üşenilmemiş yazılmıs da yazılmıs, aşık felan olunmuş, kavgalar küslükler felan yazı yoluyla. o kadar aşık oldugum adamla paso bebişimler canımlar yerim seniler kikirdemeler felan. şimdiden bakınca gayet romantik derin bir ilişki gibi geliyordu oysa, entresan. e nooldu o ilişki nerde hani. bütün güzel sözcüklerle birlikte kişisel cehennemimin dibinde çiçek açmışlar. arada kaynayanlar var, sansını deneyenler,şansımı denediklerim, üşenip de flörtlerine yanıt veremediklerim, flört etmek isteyip de üşendiklerim. en son bir 9-10 ay once felan canlanma yaşanmış nedeni malum,onu da geçiniz, kendini bir baska dosyada filtrelemiş zaten. silindiler biraz sonra, unutmadıgımı sandığım şeylerin büyük kısmı da hatırladıklarım gibi değilmiş zaten, rahatlattı denemez bu duygu fakat, bilirsiniz insanın belleği- reddetse de- güvenebileceği ve o guvene dayanarak hareket edebileceği tek dayanak. siz hiç aşık oldugunuz bir adamı 2 sene sonra gorunce boyunun kısalıgını ve eblekliğini farketmediniz mi. belki de hareketsizliğin nedeni belleğin güvenilmezliğini farketmemdir artık. attığın adımların neden-sonuç ilişkisine(bellek) dayanarak açıklaması eninde sonunda insana geçici ama huzurlu bir yanılsama vaadediyor. yaşamak için, hareket için o yanılsamaya ihtiyacımız var.

Wish I Could Say It Breaks My Heart

2010-08-18T11:37:00.006+03:00

k.ya tatilden yorgun dustugumu soylemistim 3 gun once, gulmustu, kendisi hep anamurda yaşayıp çalışıyor artık çünkü, istanbulda yasadıgı uzun içkili yıllardan sonra burda yasadıgı mental dinlenmeyi söyledi felan da filan. bu kadar mental ferahlık ben de bingbang etkisi yaratıyor, keza donus diye bir sey var hayatımda. zaten 3 gundur regl olunca denize de gidemedik, in my bed, bugun atıcam kendimi dalgaların koynuna.bugun anneye bi hafta once aldıgım biletin kaderinde yarına yolculuk oldugunu soyleyince cıglık attı üçkağıtçı diye, kosarak buzdolabına gitti(bilinen anne refleksleri),fakat hala çok sıcak. yapacak bisey yok. resmen bataryam doldu, tersi ayıp olurdu.artık hareket etmek, bing bangı harfe cümleye dokmek gerek.

basit

2010-08-17T17:23:00.006+03:00

ankarada insanın burnunu evden çıkarmamasına neden olan sıcaklardan 3 gunlugune nasiplenince anamura kendimi attım deniz-şemsiye olayına, ama bu ikisi biraraya benle gelince bermuda seytan üçgenine dönüyoruz, anamur da bildigin lost olayına. sıcaklardan donesim gelmiyor ankaraya, oysa yakında girmem gereken bir juri, amma velakin temmuzdaki isp. kongresine bildiriyi yazarken ankarada kendime çalışacak mekan bulamadıgımı hatırlayınca birden vazgeçiyorum, evde olmuyor, kütüphaneler kapalı, hiçbiryerde klima yok bildigin rezillik felan filan.daha az çalışmayı göze alıyorum .. böylelikle resmen tatil. uzun zamandır böylesine uzun tatil yapmamıstım. sıcaklık 55 derece, 98 de nem. belediye araçları anonsla geçiyor, ben evde bacaklar yukarda, klima açık kendimi romana veriyorum, bir elim elde yapılmıs dondurmada, diğer elimde anne eli değmiş muhallebi.böyle tatiller içimdeki yatılı okul cocugunu büyütüyor.

hava sıcaklığı ankarada 35 deyince tv, annem gözleri parlamış bir şekilde seviniyor, daha serinlememiş ankara, gidemeyeceğim.. anne diyorum beni doktoradan atacaklar farkında mısın, öyle gülümsüyor. ben de, çiçek kokuları içinde yaptıgımız kahvaltının plesebo etkisi olabilir, öyle gevşemiş bi şekilde söylediğime gülüyorum. kendimi ciddiye almamak tatilin gerçekten bünyede işe yaradığını gösteriyor. romana geri dönüyorum.

-matmazel, kitabınızı kaybetmişsiniz

2010-08-15T20:52:00.002+03:00

"ve durdu.
şaşkınlığını seyretmekten haince bir zev alıyordum, gözlerinde okuduğum çaresizlik beni büyülüyordu.aklı,bu manasız cümleleri anlamaya muktedir değildi, üstünde kitap felan yok, bir yaprağı bile yok, izi bile yok... böyle olduğu halde ceplerini karıştırıyor, boyuna ellerini açıyor ve vuçlarına bakıyor; başını çeviriyor ve arkasından yola bakıyor; hangi kitaptan bahsettiğimi anlamak için o ufacık narin beynini en son çabasıyla zorluyordu. yüzünün rengi değişiyor, kah şu kah bu manayı alıyor ve nefesinin darlaştığını hissediyordum; giysnini düğmeleri bile dehşete düşmüş bir sır göz gibi üzerime dikilmişti."

açlık-
knut hamsun.

yüzeyde

2010-08-10T15:38:00.006+03:00

bugunun güzelliği yeni dogmus bir carettayı avuclarıma alıp birlikte onu derinlere götürmek üzere yüzmekti. öyle güzeldi ki. günlerdir sahilcek onların kabuklarından cıkmalarını bekliyoruz. evde ise ayrı bir refah, her sey doğal, nasıl derler organik, süt yan çiftlikten geliyor, ondan olan yogurdun tadı zaten dondurmaya benziyor, özlediğim böğrülcem, o güzel muz,nar ekşisi derken belli ki tatil denilen olayımızın sonlarına geliyoruz. bu sene denize degil de güneşe hasretliğimi giderdim, bir nevi karakedi gibiyim, güneşten kaçmıyorum öyle beynime gecinceye kadar altındayım. sabah deniz kenarında gelen simidin, sezlong üstündeyken gelen çayın tadına doyum olmuyor. simitçi bülenti kaçıracagım diye denizin ortasında ona bagırıyorum habire "gitme gitme" diye, öyle çok koşuyorum ki bu zeki veletin peşinde simit diye, bana simidi artık bütün flörtçü tavrını konustururak veriyor eşek sıpası."bir tane, bir tane daha".

zihnim bedenim açılıyor güneşe doğru, denize doğru yine..güneş ve nem hücrelerime işledikçe artık bu yaz ankaradan kesinlikle kurtulmak istediğimi farkediyorum. bu fikri artık bayag bayag sevdiğimi farkediyorum. arkama bakmadan gitme fikrini. hos ankaranın bu numaralara karnının tok oldugunu da biliriz. neyini alsan bir fazlan kalır bu sehirde.

t.a.k.f.

2010-08-01T13:39:00.003+03:00

"daha yirmi yaşındayken içlerine bir şey girmesine izin vermemeye başladılar demek zoundayım, kendilerini hiç bir zahmete sokmadılar, kendini düzeltme çabasının her türlüsünden ürktüler. oysa insanın var olduğu sürece bilgisini arttırması ve karakterini oluşturup onu güçlendirmesi kendiliğinden olması gereken bir şeydr. çünkü bilgisini arttırmayan, karakterini güçlendirmekten, yani kendini işlemekten, kendini olabilidğince ilerletmekten vazgeçen kişi yaşamıyor demektir ve şunu söylemek zorundyım ki, onlar da daha yirmilerdeyken yaşamaktan vazgeçtiler, o andan sonra kendilerini dosdoğru bıkkınlığa sürüklediler...belki de kendilerini en yüksek noktaya çekebilirlerdi ama sırf rahatlıktan hiç bir şey yapmadılar, diye düşünüyorum. gündelik sıradan işlerle yetindiler, bu da doğuştan edindikleri geleneksel ahmaklık dışında bir şey gerektirmiyordu. hiç bir şeyi göze almadılar, hiç bir şeyi riske atmadılar, deyiş yerindeyse henüz genç yaşlardayken kendilerini bırakıverdiler. her insan gibi kendilerinin de sahip oldukları olanaklardan hiç bir zaman yararlanmadılar"

thomas bernhard
yok etme: bir parçalanma

barselonatta

2010-07-25T23:13:00.003+03:00

anlatılası uzun tutulacak, gezilesi degil de yasanılası sehir.akdeniz havası damarlarında akan, beni kendisine yerli kılan, su daha pahalı olduğu için habire bira ve margarita icilen sehir. benim icin oyle oldu en azından!kongrede sunum oncesi calısırken marketten aldıgım meyve suyunun yarısını susuzlukla götürüp sonrada bayag bayag kafanın güzel olması üzerine üzerindeki sangria yazısını farketmem misal.içki ve tapas gündelik hayatın bir parçası. katıldıgım bir kaç sunumdan birinde barselonaya gelmiş ve bir gun once gorulmus akademisyenden haber alınamamasını yorumlamak istemiyorum bu minvalde. içkinin güzel oldugu, siestanın üstüne kaymak oldugu, güneşin yakmayıp esmerleştirdiği bir sehir. gunde 3-4 saat uyundu, sokak sokak gezildi, buna rağmen katelanya -barseloantta bölgesinde bir sokaktan bir kez daha geçmedigime yemin edebilirim. böylelikle her sokakta farklı içkiler, tapaslar denendi, gaudilere tesekkurler edildi ve gelindi.

içmenin, tapasın ve siestanın folklorik bir tarafı yok, ikinci gun sabah kalktıgında ister istemez beden yoluyla uyum sağlıyorsun,kaçta yatarsan yat sabah erkenden kalkış, dus sonrası kahve ve kruvasan, fazlasına tahammül yok, öğlen inanılmaz ucuz ve yemek eşliği için üretildigi belli olan muhteşem saraplar, akşam 4 den sonra hafif hafif atıstırmalıklar(tapas) ve bira kokteyller, öğlen siesta vakti 2 gibi ama nedeni sıcak degil bence, aksam 7den sonra inanılmaz güzel bir serinlik geliyor hava sıcak olsa da(ege gibi birazcık), beden baska bir uyanısa geciyor uyanık olsa bile insan, ve gerçekten ne yaparsanız yapın aksam yemegini 10 da yiyorsun, sonra da gec saatlere kadar ayakta kalıyor beden. inanılmaz bir dinçlik. yaşam kendini iklime ve bedenlere gore ayarlamıs. düşünüldüğü gibi sıcak degil, yaşam ferah, kadınlar rahat, o kalabalığı (dehset otesi bir turist kitlesi vardı) sehir istanbul olsa kusar, ama barselona hazmediyor damarlarında gezdiriyor ve sanki bir nefes gibi geri bırakıyor. bir total beden gibi sehir, eklektikliğiyle sizi modernliğe sürükleyip boğmuyor, sevmeniz için sizi seviyor, sesi nefesi tarihiyle hafızanıza ilişiyor, böylelikle ortak bir belleğin içindeymiş gibi rahat ettiriyor,sarhos ediyor, bilincinizi açıyor ve kollarıyla sarıyor. bir parçası oluyorsunuz ona dokunup içinde seyir etmek için. uyku ile bilinç arasındaki arayla, sarhoslukla ayık olmak arasındaki modern şeytani boşlukla dalga geçiyor, bu boşluğu kendi içinde doldurup kendine has modernizmasıyla sizi sarıp seyre dalıyor. golgenizi duvarlarına düşürüp varlığını sanki yeniden terennüm ediyor. barselonada, beden ve kentin tarihiyle birlik olmuş bir uykuda gezintidesiniz simdi.

bir gün belki hayatta

2010-07-12T21:26:00.003+03:00

çok fenayım. şikayet? .. bi bilsek?..geciniz.
sıcak cok sıcak. gecen bir haftadan sonra uğurlama. kendimin bir parçasını da uğurlamış oldum. gelsin bu yüzden,yeniden tamamlamak için. yine boşluk. girdaba dönüşmeden el koyduğum hep.
çok sıcak. coook ama.bildiriyi yazmak için konuslandığım yerde bütün mangolu şeftalili spesiyaliteleri denedim, gına geldi bugun itiraf ediyorum, sıcaktan, güzelim metinlerden,ankaradan, kendimden, şıpır şıpır terden. su bildiri işim bitse, ben gitsem akdenize felan ayaklarımı kuma denize uzatsam. yasemin melisa kokusu aksamları, deniz kokusu gunduz. uyku, bol uyku, kum, sarısıcak, carettalar, mısır..sarısıcak rüya. bir yıldız kaydı.bir hayat bir gün belki.

2010-07-02T11:50:00.008+03:00

bugun doğum günüm. bildigin 30ların zirvesinden zirvesinden gun almalar. kendimle yasadıgım dunyayla yasadıgım sorunların da olgunluk zirvesi. bundan sonrası çözüm yani, sessiz sedasız huzur içinde. mumkunse.
cocuklugumdan beri dogumgunlerim okul kapanısından sonraki tarihlere denk geldiginden torenler hep gume gitti. essek kadar olunca da seramoniler beni tükürmeye kusmaya basladı. en son en afilli doğum gunu törenimde ters köşeye yattım. 3 sene once mi 4 mu, sevgili tutmus bir mekan ayarlamıs, bar felan olsa iyi bildigin pastahane, neyseki pastalarla aram iyi de herşeyi agırlastıran bir ortam eninde sonunda. oyle çayları söylemişiz, böyle zaten dolu bir yer epeyce popüler, birden acayip bir muzik ve ışıldaklı bir pasta masaya geldi. böyle bir durumda benim zaten asık oldugum adamı kollarına atlamam gerekir,ben kalakaldım. herkes alkışlıyor felan. aglamaklı bir durum.dondum kaldım. pastayı da yiyemeden kalkmıs olabiliriz. patlayan doğum gunu. bir süre sonra da ayrıldık diye hatırlıyorum. tuhaf bir tarafım var ölümcül, ikimize de kanıtlamıs oldum böylelikle. hatırladığım birkaç doğumgunum daha var böyle. hepsi birbirinden tuhaf. bu günlerin seramonisinden tırsıyorum bildigin.
yine de doğum gunum kutlu olsun. bulundugum yer,varoluşum sahiplenemedigim değil bazen kayıtsızlık bazen de endişeyle olduğum. auram. nefesim, kendim. iç huzuruyla yaşlanmayı diliyorum.en güzel hediye.

2010-06-30T17:52:00.002+03:00

barselona işleri kendini hepten kagıda küreğe sardı. bi yandan yazılacak seyler, bir yandan su pasaportu bu kagıdı felan. bürokrasiden bi .ok anlamıyorum,yazdiğim dilekçeler bir kelime nedeniyle ordan surdan burdan geri dönüyor, memur ve memure hanımlarla bir münasebet kurma çabası kendine dolanıyor. agızlarını kimsenin bıcak açmıyor.bürokrasiden anlamıyorum, bildigin kotaramıyorum. bu nefretim dolayısıyla bu tür işleri son gune bırakma egilimim de zaten varolan karmasayı kaosa ceviriyor. gunden koca bir basagrısı kalıyor,20lik çürük diş agrısıyla beslenen. 20lik dişin iflasını da pek hayra yormuyorum...ve yine bugun içmek istiyorum. bas agrımı, telaşı ve yagmuru dindirmek için.

2010-06-28T20:40:00.005+03:00

havalar musondan ileri kıştan beri. bir üşümeler terlemeler. dun palyoço gibi çıktım dışarı. devasa şemsiye, kapri pantolon, altına utanmadan kışlık botları çektim, üstte yeşil tshırt. mahallede bir goren bidaa gordu yani.o derece bebeem.
annemin boyle acayip orgu ürünleri vardı, yarım kollu hırkalar, kalın iple örülmüş tuhaf body ler felan.bir de boyle sobalı cocuklugun bilinçaltımıza sızması nedeniyle kısın giyilmek uzere mont kıvamında boyunlu desenli kazaklar. zaten heryer kaloriferli,giyilecek gibi degil, her geldiginde "giydin mi" diye soruyor, telefonda soruyor, komsuya gecip msn den yeni öreceklerinin modelini gösteriyor felan. biricit cons kıvamında bir hayat. anneme anlatamasam da sorunu,sanırım mevsimler artık onun örgülerinin kıvamına geliyor. diyecek söz bulamıyorum. cok yasa annem. bir de boyle site varmıs. pek severdim giymeyi eskiden.ama komk mi biraz ne. anne ayaklarıyla reklam ?
http://www.patikgiyelim.blogspot.com/

baska dilde..

2010-06-22T01:02:00.004+03:00

herşeye geç kalıyorum, kendime bile. yersizlik yurtsuzluk hikayesi burdan geliyor olmalı. geciniz.
hastalik ters koseye yatirinca geckaldigim pasaport hikayeleri beni elimden ayagımdan bagladi bugun. bayag bayag yetişmeyebilir. fakat bu rahatlik nerden geliyor. ev hanımı önlüğüm hala beynimde asili. bugun 3. kez gelen benzer sorularla yazacagim sunacagim seye hic hazirlanmadigimi farkettim. iste bunu gecmeyiniz.

dort senedir ingilizce konusmuyorum, gecen gun viyanadan merkeze gelen telefona ingilizce konusan adam(cağız)a almanca saçmaladim, o sevinçle almanca konusunca viyana kişisi, ingilizce almanca karisik bu sefer. neye ugradigii sasirdi. türkiyede kadın sorunları hakknda epey bilgi sahibi oldu boylelikle:P bildigin kafasi karisik turk kadinlari. acilen calismali, toparlamali. off. turkçeyle konusmaya üşenirken.

eskiden dil mevzulari beni germezdi. butun tasra cocuklugumun ve ergenligimin yazlari, uluslarasi bir karavan cennetine donusen fethiyede bikampta gecti. devlet ilkortasinintalihli cocugu ben, butun yaz her milletten yaştaşlarla kaynaşır, bi de kısın mektuplaşirdik. ne konusulurdu yazilirdi ki. aşık bile oluyorduk, bir tane italyan vardı(ahah), 11-12 yasinda felan olmaliyim, kaldiklari bihafta boyunca kumdan kaleler, su püskürtmeler felan. bayag aşık olduk.ben oldum yani! böyle bulusup birbirimize bakıyoruz uzun uzun.bir gun italyancıgım(enric miydi) türk aile yapısını unutarak bana hediye almıs gelmis kahvaltiya- zaten kalhvalti da meydanda çadırın onunde yolgecen hanı- sirin sirin gulumsuyor, babam soyle bir oglana bakıp" hanım ben bunun bacaklarini kırarım" dedi. artik nasil bir tonsa o,oglan bidaha gorunmedi çadırın ufkunda. cocukluk gibi babalarinin ofkesinin dili de evrensel netekim.

simdi insan dusunmuyor degil, insan konusmayarak ve anlamayarak o kadar eglenip bir de ustune asık olabilir mi.
geciniz.

size yemek yok albayım

2010-06-17T20:15:00.003+03:00

neymiş. hamamdan sonra direk buzlu limonataya, dondurmaya sarmamak gerekirmiş. birkaç senedir gecirilmemiş agır ateşli birhastalık beni ters köşeye yatırdı. baktım cabalamak bos. ben de bir kaç sene onceki ev hanımı moduma dondum. ateşten gözümü actıgım durumlarda yemekteyiz seda sayan su bu. bu "yemekteyiz" bana bu sefer gücetapan türk ahlakını gösterdi. sevimsiz mi sevimsiz, tanrı türkü korusun konulu duasını her yemekten once misafir olduguna bakmadan patlatan edebsiz albay, fakat onu bir çeşit husu içinde dinlemeye gayret eden ötekiler. yani bu albay böyle bir tiple amerikada felan katılsa bir yarısmaya, bence performans sanatcısı rolü layık görülür. bizimkilerse onun performansını huşularıyla gerçek kılıyor. yau adam bildigin gülünç. ama gülmek de cesaret gerektirir. her seferinde birinin cıkıp "size yemek yok albayım" desin diye bekliyorum. biri dese. ah dese.

serkesh bath

2010-06-13T19:56:00.008+03:00

bugun hamam sefası. çaylar gazozlar, keseler masajlar. bir ara kestirmiş bile olabilir myim.kesin kestirmiş olabilirim.kafamı kaldrıığımda gokyuzune açılan o altıgenlerden dışarıya birşeyler uçtu çünkü. kırk tas su dökününce köylü köyüne evli evine -mi- gitti. üstüne biralarla neyseki vücutlar keyifler yerin geldi. bedenin ıskartaya çkartılan ikincilliğine değeri yeniden iade edildi. çıplaklıgın kudreti bilhassa, bir kez daha takdis edildi. bu sanki artık bedenle soluklanmak gibi.kabuklaşan bedenime bir degerli hediye. sefa.

hep

2010-06-04T23:07:00.004+03:00

kısa süreli bir teneffus.sıradan kaosuna dahiil olmak dısarının. yine de kaçırdığım bir şey yok duygusunun verdiği tuhaf... bir kez daha kararlar.gerçekler.şunlar bunlar.bugun bir haftalik boslugun verdiği huzursuzlukla kendimi aksam 7de kutupde buldum,butun gun gezip sunla bunla görüşüp.sevdiklerimle bile olsa.beni zorlayan da bu huzursuzluk duygusu, okumaya sadakat. gerisi bos bir dongu gibi.bu aralar kendimden baska kimseye beslenmeler konusunda sadakat beslemediğimi farkettim. ihtiyacım var ama bu beslenme yaratılamıyor, insan ilişkileri bir acayip anafor. belki yarın atolyeden bişey çıkar. yine de az şey beklediğimi farkettim bu işten de.

yazdıktan sonra total bişeyler, kendimi içi boşalmış bir kabuk gibi hissetmiştim. bir tür iç boşalması.o kabugun içinde birbucuk tam gun uyudum teslimden sonra. simdi yine dolması için. ..lması lazım. oneriler, düzeltmeler..hazır mıyım oyleyim, düzelt bozlara alışık insan değilim pek, red ler daha uygun bana galba, total delete. düzeltme nasıl yapılır bilemedim, düzeltilecek çizikler anlatım bozuklukları yaratmamaya çokçok dikkat ederek yasamaktan baska yol bilmiyorum. fekat yine de boyle işte kalan, çoğunca total delete. düzeltmeleri bilmiyorum. öğrenemeden yaşlanacağım,..dım. ne yalan soylemeli total delete lerle de genç kalıyorum,hafızasızlık kalabalığın anaforuna maruz olanların, çaresiz kalanların hikayelerinde bir sıcak yurt. bir de sessizlik demiş miydim.

kongre

2010-05-23T00:30:00.005+03:00

oyle boyle duzenleyip durdugum, tezin son gunleri oldugundan dolayi konusmacı olmaktan kacindgim kongreye yine de fazla tıp eksenli bulununan sözlü bildirilerinin feminize edilmesi amacıyla belli ki, bir bildiriyle katilmam istendi. ben de bayag bayag manifest bisey sundum sayilabilir nokta atisli. tabi tıp beden konusunda felan sundugum sey hakkinda meksika dalgası beklemiyodum salonda ama, cikista, aslinda tanismak icin kıvranip durdugum duayen dyelim gulnur s.nin yanima gelip tanismasi ve ben kendimi tanıtmaya calisirken, "ben sizi taniyorum zaten cok iyi bir bildiriydi heycanlandim" demesi uzerine, nasil derler bir mutlu olmadim degil. yani ben böyle pek self-presentable! biri değilimdir, hatunla tanissam ne konusabilirim ki deyip elimde sarapla kendisini 2-3 kez tavaf etmişliğim mevcut kokteylde.zaten övgü dolu bişeyler duyunca hepten kitleniyorum,artık nasil bir kitlenmeyse hatuna "ben bu cümleyi kimseye kurmadım, ama sizin hayranınızım" dedim. valla nasil yaptim bilmiyorum ama dedim direk. butler felan hikaye, bu topraklarda ben gulnur s. ye nasil derler, birinci sırada felan saygıve sevgi duyuyorum yani.o yazdigi kitapların ne solcular ne fem.ler tarafından anlasıldıgını dusunuyorum o ayrı. neyse sık iltifat ta edemem duygularımla ilgili, ama haksız tahrik degil billahi.

bir an

2010-05-18T11:01:00.006+03:00

Arash T. Riahi nin bir anlık özgürlük filmini izledim dun nerdeyse hepsi iranlı olan seyircilerle birlikte. film çok değerliydi, iranın solcusu olmak, iranlı olup da inanmamak iranlı olup da daha özgür bir yaşam istemek icin sınırları aşan insanlar. seyirdeki iranlı ve afganlı bu akıllı insanların, iranda bıraktıkları gündelik hayatları hakkındaki mizahi politik dilin, yaşamayı sanat bilen bu adamların ruhlarına işlediğini düşündüm. simdi kutuphanede gecirdigim uzun saatler sonunda, bir kac arkadasımdan biri haline gelen bir iranlı arkadasin editlerini yapmayi ustlenmiş durumdayım. tahran yurdunda kalırken gecenin bir yarısı yıldızlara bakıp da bana sadi şiirleri okuyan bir kaç iranlı kadında buldugum ozellik var onda. iyimser, adaletli,ozenli ve solcu epeyce. kendisiyle kutuphane aralarında bahman-layarak arkadas olduk, dun bir ankara aksamnda bana kendisinden bahsederken bile bir memleketin kaybedilmis özgurlugunu anlatan, beni yakınlarına sokarak kendisine dost-kardeş kılan gozunu karanlıklara dikip derin deerin düşünen bu adamı iranla birlikte dusundum. ister istemez masa başında okuyup durduğum islamcı bilmemneler uzerine türk solunun iyimserligini diger yandan. gece yıldızlıydı serindi, film ve konuşma derinden etkilemişti, çayları yudumlarken farklı coğrafyanın aynı insanlarının acı kardeşliğini paylaştıgımızı dusundum. okuduğum sözcükler hayata döndü bir anında.karanlığı derinleşen akşamın bir anında hayatın neresinde olduğumu anladım yine.

kendime kat çıktım, bildiğin deniz görünüyor.

2010-05-13T17:57:00.012+03:00

cansıkıntısından bilkent inncafede, talaş böreği yerine meyveli kupla karşındayım blog. habire yiyip içmeler bu ara tekdüze akması için sağsağlimleştirdiğim yaşamımın tek zevki haline geldi. fakat hafif bir bitkisel hayat kokusu da. var. çaresizim.bir yandan da hayatım boyunca böyle yaşayabilirmişim gelince şaşırıyorum, yani böyle münasebetsizce çalışabilir, arada bir kaç sevdiğim insanın sesini felan duyup yine çalışmaya devam edebilirim. sadece bir ara ayaklarım deniz değmeli. anamurda bile denize girip şekerleme oncesi gelip çeviri felan yapıyordum, tadından yenmez. belki de çok gezip eglenmişimdir bir ara. canım zaten başka bir şey yapmak istemiyor simdilerde.
Bilkentte geçirilen günler:

-Tez sıkıntısından zamanımı camdan dışarıya bakarak ve fren sesleriyle coşmuş otomobil insanlarının kavşakta birbirleriyle çarpışacaklar mı diye beklemekle geçirdiğimi fark ettim. Bariz sıkıntıdan kaza olmasını bekliyorum öyle bakıp. Aklıma ballardın çarpışması geliyor, gündelikliğin içerisinde kaza gerçek bir istisna ve bu özelliyle erotik bulunabilir.

-zenginlik a-topik ama tipik. Bu yüzden zenginlerin ve zenginliklerin hepsi birbirine benziyor. beden dilleri de.Kampus ankarada, türkiyede değil de zaman ve mekandan bağımsız bir başıboşluğa ayarlanmış beşik gibi sallanıyor sanki. Bu haliyle yerele, ankaraya da hiç benzemiyor ve illa bir şeye benzetilecekse Baudrillardın hiçbiryer-heryer simulakrı olan Amerika’ya benziyor. Bu haliyle gerçekten özgürleştirici hisettirdiğini de söylemem gerekir.Herkes çoktan ip askılı tisört ve sortlarla..biri diğerine “çok sıcak ama” diyor, daha bahar sayılır, üstelik hafif esiyor. Dünya memleket! Buradan bakınca bizim kampus ve halleri bayağı taşra geliyor. Ve taşralı olmak üzerine dönen hikayelerin hepsi bir tür küçük burjuva kendini korumacılık biçiminde kafamda cisimleşiyor. Galiba küçük burjuvalılığın elinde bir tek büyük kentlilik mefhumu kaldı. bütün havası da bu mefhumun, bok ve çöp kokuları arasında tepe tepe kurumlanmaktan geçiyor.

-Bu arada tikkylere ayrıca dikkat ediyorum çünkü bugüne kadar tanıdığım solcu sağcı hemen bütün erkeklerde böyle bir tikky hatun hastalığı var. Arzunun o hafif nesnesi. Gerçekten anladığımı sanıyorum bu nesneyi bazen, bir tüy gibi hafif ve ele geçirilemez geliyor bana. Tutsam dağılıverecekmiş gibi. Bir şey sorsam ağlayıverecek ya da kavga ediverecekmiş gibi. Eternal feminity. Simdi son elemanın da tikkylerle ve daha da kötüsü tikkyleşme çabasıyla ömür tüketen küçük burjuva hatunlarla geçen maceralarından sonra inanamadığı şeyler arasında mesela bir restoranda önden yürüyüp “şu masaya oturalım” deyip karar verip oturmam da varmış. Onun için değişik bir kadın ve gerçek bir macera. "Ne masalara oturduk biz kendi başımıza bir bilsen” demedim tabi, bir tüy gibi davranma lutfunu gösterip sevgili adayımın kafasına 10 kgluk bir havan topu gibi düşmedim. Tüy gibi davrandım,hafif, dünüm yokmuş, belleğim yokmuş ve kendim yokmuş gibi. muhtemeldir ki beni sevmeye başladığı anlardan biridir.

-doğramacının resmi cismi dağılmış bu sefer kütüphaneye. annenin kitabı diye de bir kitabı varmış. hey gidinin doğramacısı, mitlerden biri de ilk bilkent kurulduğunda kütüphanenin açılışında odtü de dahil olmak üzere birçok iyi kütüphanenin temel eski eserlerini el koyduğu.

niçün baktın bana öyle

2010-05-09T13:51:00.002+03:00

Ankaradan ayrıldığımda özleyeceğim ender mekanlardan biri de Bilkent Kütüphanesi olacak. Birkaç senedir tepe tepe kullandığım doğru her bir köşesini. Bu konuda kendim gibi istikrarlı bir çalışma arkadaşı bulamadığım gerçeği de var tabi. Hoş ben de kendi içimde pek istikrarlı sayılmayabilirim. (istikrarsızlığımdan beslenen bir istikrarım var).Çalışma işinde yalnız kalınca insan, bence kalan pek çok şeyi yalnız yapmaya alışıyor zaten. Yalnızlığın her eylemi seramoniye dönüştüren bir tarafı da var.
Bu arada bugünlerde inek bayamı vardı tabi ama ben buradayım, pek de şikayetim yok. Bu da hakikatı göstermek için hakikatın dışına çıkma gerekliliğinin bir parçası galiba: bakınız inek bayramında çalışan mülkiyeli. Kendimi kendiliğinden pek çok şeyin dışında hissettiğim gibi çoğunca gerizekalı bulduğum inek şeysinin de dışında hissediyorum. Geleneğe karşı bir tarafım var da, bu karşıtlık da hayatta bana konfor dışında her şeyin kapısını açacağının acılı müjdecisi nihayetinde.

Bir de söz bakış üzerine: gördüğün seni avlar.
..ayrıca kadın bakışının penetratif özelliği.
Beğendik neticede .

birkzıgelirdagdandonedone

2010-04-28T21:46:00.003+03:00

kendimi bazen yaprak dökümündeki kaymakam beye benzetiyorum. üstünden geçen tırın yanlışlıkla tekerliği patlasa, dönüp şöföründen özür diler. nereye kadar, ama yapı meselesi, kabul etmeli. belki hiddetinin ne kadar yıkıcı olduğunu sınırlarını yaşaya yaşaya öğrenmiş, kemale ermiştir.

ikincisi de ortada tez namına bişey yok, ama çalışkan insan imajım süper! hocalarımdan biri bu tezi su haliyle de görmek istedigini, cunku basilmasi gerekli bir tez oldugunu soyledi ustuste. tabi ben ortada bir tez olamadıgı icin hala tez basımını kastettigini zannettim. gerisini sormayın. teyy

birkiuc

2010-04-27T19:13:00.003+03:00

bir arkadasım doktorasını aldı. bayag bayag bitti yani tez meselesi. bunun bana verdiği ferahlığı gordukçe kıkırdıyor. bana tuhaf bir umut verdi. yani bir gun boyle bu kütüphaneler, bu kağıtlar bu kürekler, bu dakikalar ve saatler mutlu bir edimle sona erebilir. zaten oglen kahveledigim hatunlardan beni hiç tanımayanın da falları bu yönde. aman efendim 4zaman içinde bişey veriyorsun biryere, aydınlığa cıkıyorsun felan. hos kendimi kastıgım soylenemez çalışma açısından, mal gibi cnbc dizileri felan izliyorum evde internnete saatlerce. bos kafanın bos tahtaları. simdide okulun karsındaki simit sarayının konforlu wireless şeysi. ama ayıp etmeyim talaş böreği ve tez birlikte iyi gidiyor. evet keyfimin kahyasıyım. akademi bir yere kadar ve nereye kadar bu rehabilite hallerle? bilemedim. istemedim bilmek hatta. keyfim yerinde..hatta deniz hayali kurdum inceden inceye.. barselona kumsallarına zaman gelmeden biryerlere atmalıyım kendimi, bilmekteyim. deniz ve kusal vagecemedigm tek yazlık konforum. 15 gun tatil ve kalanında evden çıkmasam bile olur senenin. boyle bir insan.boyle geciyor zaman işte. kendi yolunu kendi bulan,ben sarmalayarak akan bir geri sayma.

2010-04-22T18:33:00.005+03:00

özlüyorum ve ses hala buyuk bir aclıgı doyuruyor.
sagır oldugumuz bir an gelecek mi. yuzyuze de olsa, birbirinin sesine doydugu bir an insanoglu-kızının.bir kez daha muhasebenin olasıklarla yapılamayacagı gercegi. ses. gelmeyecek godotun ayakseslerinden değil de, altında beklediğin ağacın yapraklarının hısırtısından mutlu olmak, kanaatkarlık, yetişkinlik. belki bir gun..

nasil bir imajım var bilmiyorum ve nasil bir dünyanın gobegindeyim, sessiz sakin icilen her gecenin ertesinde yataga atilmaya calişiliyorum.bunda ne var denmemeli, seni tanıyan ve gündelik yaşamda uzak mesafe davranan insanlar hoop diye sanslarını deniyorlar. bu nedenle durmadan uyanık olman gerekiyor. hiç mi içmemeli, ya da işlerin biryerinde artık profosyonelce davranmayı öğrenip "ben bildigin kadınlardan degilim mi demeli", acaba ben mi flörtçüyüm, ben mi sinyal yolluyorum elimde olmadan, aslında bilinaçltımda ben mi onları goturuyorum adım adım yataga. kendimi çok fazla kontrol ettigim bir ilişkiler agım var, boyle ihtimalleri sezdigimde usulca sıvıstıgım,kahramanca kosarak kaçtıgım. ama bir sekilde hesaplayamadııgın bir sey gelip seni buluyor. acayip bisey kadın olmak hem de eglenmek hem de içmek hem de idare etmek bissuru seyi. sürekli idare etmen gerekiyor. ben basarısız. ally mcbeal gibi patavatsız. eninde sonunda bir iç sıkıntısı kalan. yani tam da bildiğiniz kadınlardan

ihtiyaç molası

2010-04-18T12:13:00.002+03:00

gunduz ülkenin dört bir yanından gelen eski dost yeni-hep emekçilerle kucaklaşıldı, sohbetler edildi, içildi ve eller sallanarak ugurlandı.sonra erkeklik halleri'ne gidildi.fena değil dendi, eh işte dendi biraz burun kıvrıldı. fazla küfürden yorgun düşüldü, oyunculardan bir eski sevgliye benzetilerek bazı bazı oyunun bğlamı kaçırıldı. izleyiciler arasında canciger sevgili arkadaslara rastlanıldı. halleşildi gülündü. üstüne bir daha içildi.bir fena ihtiyaç molasıydı. bu arada gogol b. ihtimali ertelendi. olsundu.

yeniden. bu eski naif grup:

http://fizy.com/#s/1ajb0h

çifte gidicez.

2010-04-14T23:46:00.003+03:00

dikenli osman, cilveli ayşegül ve kedoş misircan.
okeye dorduncu olarak beni bekledikleri an.

2010-04-12T22:26:00.003+03:00

gitti. fakat bildiğim içimde bir büyük orman ferahlığı bıraktığı. üzülmeyi ayrılığı sunu bunu bir tarafa koyarsak- ki bunları evimin dolaplarına, kitaplarmın arasına "koymaktan" evimin 3-5 senedir algısal kapasitesi değişti- içime bıraktığı, yeşil huzurunda, oksijen nefasetinde bir büyük orman. yaşadığımız şeyin ritmsizliği herşeyi bir italyan filmine benzetiyor(ben de yaşadığım bir şeyi bir filme benzeteyim yüksek müsadenizle). arızalığı malum erkeğimin şöyleki: bana 2. birada şaka yollu çıkma teklifi yapıp(uzun zamandır çıkma teklifi almadıydım, ezberim bozuldu haliyle) benim ilk birada dalga geçtiğim, ikinci birada ise dur bir düşenelim dediğim. çünkü karşımda fazla çapkın bir adam var(fazlası benden fazla manasında. zaten artık formdan düştük). bana karşı samimiyetini göstermek için "sen benimle çıkarsan hayatımdaki kadınların hepsini bırakırım" dürüstlüğünde bir adam var. durum ortada yani yalan söylemiyor:).ben şekil şartlarından kabul ettim. ne demek diye sormayın:
sonraki bulusmada biz ikimizin de beklemediği şekilde çıkmaya başladık. muhteşem bir adama dönüştü ya da muhteşem bir adammış gibi davranmyı becerdi. aşk mevzuunda zizeke göre ikisinin arasında bir fark yok sayın izleyiciler. böyle bir adama dönüşmesindeki etkimi tersinden okuyorum.nasılsa bitecek tadında bağımsız hareketlerle ben ben olmaktan çıktım, ama zaten bu benmişim biraz, ona romantik bir yemekte masada "bu gece hangi pozisyonda yapsak" diye soran içimdeki hyde miş, yani böyle yayları serbest bırakınca tadından yenmez bir hatuna dönüştüm,aramızdaki tadından yenmez bir şeye dönüştü, üzmeyince, korkutmayınca beni, ben kendimi yeniden onunla bir rahatlamasına bir özgürcesine sevdim.ben ne çok korkmuşum üzülmüşüm aslında.ama o baa bunu da söyledi. benim ona onun bana sevgisi meselesinin ötesinde başka bir şey oldu . kendin gibi olabileceğin rahat özgür bağımsız bir iletişim biçimi olabileceğini bir ilişkinin unutmuşum. sanırım zaten böyle bi ilişkim olmadı ki benim. buna iyi anlaşmak derler en başta. başka da ne derler bilmiyorum. sadece bunu diyebilmek bile içimi çiçeklerinden öpen bir esinti uyandırıyor

masaüstühikayeleri.com

2010-04-06T23:29:00.011+03:00

kosmoza yolladığım ısınlarda bir sorunlu güzellik . gönül meselelerinde baltayı taşa vurmalarımızın sebebi olarak karşımdakileri suçladıgım azdır, ilk ayrılık semptomundan sonra genelde kendime yönelirim. nedense arıza ilişkilere karşı duydugum melun ilginin beni kendime doladıgıınn farkına vardıgım halde tersinin olmayacagını da biliyorum. misal yok soyle "düzgün" olsun, yok böyle olsun derken paso yalnızım uzun süredir.neymiş benden "öhüm. benim ilişkimin de söyle özellikleri olmalı felan da filan" insanı olmazmış. netice itibariyle kendim gibi olunca, en arızalısından, yetmezmiş gibi beni de arızalı buldugu için sevdiğini söyleyen bir adamla birbirimizin yörüngesine usul usul girmedik mi girdik. öyle ateş topu, çevresini yaka kavrula ilerleyen iki gezegenin birbirinin yörüngesine girmesi konusundaki uysallığa şapka çıkartmak gerekir ayrı. yani görseniz sapka çıkarırdınız bence. yörüngenin sukunetini ve hazzını anlatmanın manası yok. fekat dedigim gibi kime dokunsam tuhaf bir şekilde uzay değiştiriyor. bu sehirden belki de sonsuzca gitmek zorunda olan bir adamın yörüngesiyle kaynaşmanın sonuçlarını bilmenin de simdilik imkanı yok. ama ben nerdeyse buna da alıştım. gitmesine, bitmesine herşeyin. şimdi ayşegülle osman karşımda, osman dikenli diliyle bana salonumda hangi şarkıyı soyleyecek diye beklemenin de imkanı yok. izlenen filmleri, imkansızların en olabilecek şeyler gibi pencerinin dibinde dikilivermesini,yaşadığım şeylerin karşısında şapka çıkarmayı öğrendim. "the end" in postası bir tek beyazperdeye işliyor. hayat kendi yolunda bir şekilde akıp duruyor.

gölgelerin gücü adına

2010-03-29T18:42:00.007+03:00

boşluk boşluğu doldursa da herşeyin bir agırlığı varmış.boşlukların da. işte bilirsiniz insan bazen anılarını ve gelecegi düşünerek aglayabilme kapasitesine sahip tek sefil mahlukat bu yüzden. bazen anıların, karar alma birimlerinin bir yer olarak bir beyin bölümcüğünde olduğunu bilmek tuhafıma gidiyor hakkaten. yani spotless mind i felan gec bence. ara ara toptan resetlemek lazım beyin dokusunu. misal bu konuda reset hedefi olmayan deniz üstü kayık vazifesiyle solaris i tek gecerim. romanını tabi ki. okudugum en iyi bilimkurgu diyerek portfoye dogru...
hayır ben de bir biriktirme kabiliyeti var da boşaltma mı yok, negatif çalışınca pozitif mi çalışmıyo bireryerlerde bazı bazı. ben içimde dengeliymişim gibi geliyor da. insanlığın kokusu ara ara burna geliyor. işte bu pek hos degil. sizi uzakttan sevmek sevmelerin en güzeli. işgüç yani. toplasan 5 kuruş etmez.

diğer yandan karar alma genimle! oynanmış olmalı.içime çocukken kaçmış bol ofsaytlı hakem, kusa kanaya uçtu gitti bu bikaç senedir. basıma iyi kötü bişeyler geliyo gibi habire, ben de sanki ekranda kendimi izliyorum: bak şapşala şimdi ne yapacak, diye kendi kendime gülmeler felan. bu aralar herkese böyle görünüyo olmaktan korkuyorum,misal ekrana sıkışmışım tamamen ikinci ben kaybolmuş, izleyenlerin/tezahuratçıların arasında görünmemekten korkuyorum, bildiğin yoklamada eksik olma, bilmemne dersinden sınıfta kalmaktan korkma. misal bugün iki kişiye selam verdim almadı okulda, dedim acaba görünmüyor muyum? bu da gerçek bir hikayemdir, neyse normal düşünmediğim burdan belli. "normaldir, sevmiyorlardır beni" yerine "görünmezim" heralde diye düşünmek. şimdi bu tuhaf bir denge, birkaç kere selam verdiğim ısrarla almayan biri de(artiz!) bugun uzaktan gelip, beni kolumdan yakalayıp ısrarla, nasılsın dedi.kanlı bıçaklı bir selamlaşma düellosu. hakeme göre 2-1 ben yeniğim yine de. yorgun düştüm.

antibiyotiğe başladım. iyi etsin beni 3-4 gündür sefilim ateş şu bu. yazmadıgım bu aralar zerre kadar ilgilenmediğim tezin birtarafımda patlama ihtimalini suan sallamıyor olmamın da gelen bahar ve gevşeyen gönül yaylarıyla ilgisi var. o yaylar hangi hüzünlü şarkıya meylecedecek kendini yakında, bilinmez.

bertarafname

2010-03-19T23:18:00.006+02:00

gecenlerde değişik bişey olmustu, evin önündeki parkta dallarda çiçekler. ve hafif güneş açmıştı, bir anda kar başladı. bayag bayag atıstırdı çiçekli dallarin üstüne, beraberinde guneş vs. bahar aylarına dikkat edin der psikiyatrlar bipolar hastalari icin. cunku bence bipolarlarin bir mevsimi ayı, anı olaydi, kesin bu an olurdu o. siz hiç cok sevdiginiz birini oldurmek istediniz mi gunluk. sorusu da bu olurdu bence. not: aşk genelde boyle yurdum erkeklerinde. bu aralar doğrayan doğrayana kadinlarini. bazilari doğrayip ekmek arasi ister eşini, bazılari da tarçınlı havuçlu kek, raki ve mezeyle yaninda. "ada ben ayrilmak istiyorum". oldu mu canım şimdi, ne güzel sarma yiyorduk yayilmiş oysa ki.

mekanın içi boşaldı. boşalan bir mekanı doldurmak çok zordur. birşey birşeyi terk edince yarattığı (boşluk) doldurduğundan büyük oluyor. bunun anılarla ve insan olmaklarla ilgisi olmalı. şimdi hacmimi biraz daha arttırmak gerek boşluğun içinde. kendime sıgdırdıklarımı taşırabilirim misal. böylelikle sıklıkla hissetigim kusma istegini de yok etmiş olurum. bir sorum daha var: bir boşluk bir boşluğu doldurabilir mi, ki böyledir diye düşünmem an meselesi: yoksa bir boşluk kendi başına insanı böyle mesut edemez. ama tersi de olabilir. ki bu da pek mumkun.

ı'm your mask

2010-03-15T14:11:00.005+02:00

şimdi ben kararmış olmalıyım . netice odur ki sen gozlerini kapadın. çiçekler böcekler mevsiminde olmanın yağmuru hep bana yağar zaten. saçlarımdan mı fıskıracak çiçekler. avuçlarımdan dallar. bir kök salaydim, öteye beriye gidip gelmemin manası olmazdi zaten. de ben de bunu sevmiyor muydum. yine karısık. sahi ben neyi seviyordum. işte böyle. en sevdiğin kitaplardan, renklerden, yemeklerden müterkip portfoyunle çıkmalısın hayatın karşısına.böylelikle insanların seni tanımasına izin vermelisin. -tanınacak bir şey yok buyum- dediginde inanmıyorlar sonra. maskeni düşürmeye çalıştıklarından habire yüzünü gözünü tırmalıyorlar. kan izlerinden de mideleri bulanıyor uzaklaşıyorlar sonra. işte bu oysa: maskemden op beni.

(pek yaşa v for vendetta.
zizeke de opucuk )

hayat

2010-03-12T03:19:00.004+02:00

3ün 5i hesabı mı olurdu. hayat bir şelale gibi akıp geçerken gelip geçenlerin, gelmeyip geçmeyi hepten reddenlerin girdabında ıslandığımız yine de altı üst bir bardak su oluyordu. herkes birbirinin etrafında hale, korkularının bahçesinde bir yabani gül gibi kokup kokup duruyordu. hayırdı şerdi, sessizlikti gürültüydü derken,çağlayanın nerdeyse kökü kuruyordu.gelecek planlarından altüst edilmişlik, şimdinin esamesini okutmayan bir iççekiş, yamasında bohça, bohçasında gül derken..kaç zamandı. saat daha çok akrebin yelkovana tecavüzünün ürünü gibi bir başıbozuklukla habire kendine tıkırdıyor, kendine saklanıyordu. geldi geçti, gelen geçmedi derken. usul usul büyük bir hayalet oldu. müstahak.

biri durdurup dinlese ve üzülse. biri susup gözlese ve sevinse. biri işte. bile demezken. sevmenin ölçüsü olmaz. şimdisi olur. birini neresinden seveceğini bilemezsin. birinin seni nerenden tutup da sevdiğini bilemezsin. herşeyin şimdisindesindir. biri. kendisini durdurmayı başaran biri: bak saatin iniltisi susunca:şelale mi akıyor yeniden. "bir"i.

hırsız var!

2010-03-11T15:48:00.006+02:00

hissettiğimin ufak çaplı bir tramva olduğu söylenebilir. 5 dakikalık alısveriş için girdiğim marketin onunden kapısı kilitli arabanın 3 cm aralık camından çantamın ucması, etraftaki kameralar ve güvenlik görevlilerine ragmen...bla bla. daha da güzeli 155 i aradaıktan sonra 10 dk içinde gelen ekibin, "kahverengi bavul tipli bir çanta mıydı" şeklinde bana çantamı anlatmaları. 20 dk içinde, çantam çalınıyor,bir yere atılıyor, ordan karakola gidiyor ve sorulmayı bekliyor. herşey hızlı türkiyamızda. bu dünyada bana bişey olmaz, deyip sallanarak dolaşmaların bir sonu olması açısından tarafıma ders vericiydi. artık karşıdan karşıya geçerken de daha dikkatli ve hızlı! olacagımdır zaten.

ah benim güzel çantam.
(bu arada grevdeki demiryolu işçisine 5-10 kuruş rüşvet vererek treni hareket ettirmeye çalışan vatandaştan, hırsıza yönelik atılan "kardeş"çe "20 tl vereceğim" oltasına ayrıca dikkat!")

sonundan başa

2010-03-09T16:39:00.001+02:00

bana uzak diyarların taşlarını topladığınızda
teşekkür edemedim size bir ara bağışlayın.
ben o topladığınız tüm taşların baş ağrısıyım.

çok eskimiş bendeki, ve bir okkadar katı
uzun uzun oturdum bugün dediğime bakmayın
siz bana yine de güzel bir şey anlatın.

benim bir kalmışlığım durmuşluğum vardır zaten
bir taş nasıl ağrır bir katılıkta,
bu dünyada isteyip verememek nedir, benden anlayın.

b.k.

adımlar

2010-03-05T16:48:00.008+02:00

simdi mi yazılmalı.hayır sessizleştiginde her şey ancak düşündüklerim birbirinin paçasından tutabilir, kendini bana ve buraya sunabilir. kodlar birbirinin içinden akarken ısrarlıbir güneş ışığıyla herşey hem paradoksa hem de melez bir ısınmaya doğru evrilebilir. dendigi gibi işte, herkes bir dinleyen buldugunda konustuklarını anlamlı sayabilir.hayat bazıları için güneşli bir sağanakken insan ne güneşin ne yagmurun seceresini tutabilir. bir sokak sonunda bir ev görünmüyorsa, sokaklar bir diğerine ve diğerine bağlanır.

icraat mı ifrazat mı.

2010-02-24T17:37:00.011+02:00

mevsiminde giyilmeyen eteğin içinde fildir fildir gezmenin, dısarılarda oturmanın bir cay hesabına, sonucu: üşüdüğümü bile başkalarının agzından duymak bana yakısır: "hakketen ya üşümüşüz kalkalım". üstüne bugun yenilmesi gereken yemekler ve idare edilmesi gereken performansı yüksek bir (iş) arkadaşı. bazı kadınlar böyleler, sürekli bir yaşam enerjisi, kendi hayatlarıyla ilgili muhteşem bir memnuniyet ve enerji fışkırması. kendini anlatmak için sözünü kesmen gerekiyor. ve ben söz kesemem. kürt meselesinden kariyere, evlilik meselelerine cırt diye gecen konusma sekansları beni tırstıryor. ne yapayım böyle. birşey var tanımadıgım, bir şey var anlamadıgım. yaşam becerisi mi, bunu mu kıskanıyorum. kıskanıyor muyum. ama kendimden neden memnunum.memnun muyum. hayır sorgulamadığım bir şey, bilmedigim beni içne tıkmayan bir şey. öyle geçti yemek. hepimiz onu takdis ettik. ve neden gelenek erbabı okulumda herkesin ondan bir ısırık anladıgını anladım.

uyandıgımda artık basım ve bacaklarım agrımıyordu sade, midem de bulanıyordu. zebercetin kadının halesinin cevresinde donen aşkının, kadın otelden ayrıldıktan sonra kullandığı havluya boşalması gibi birşeydi. aşkın kendisi, kariyerin başarının anlamı benim için artık anlamsızdı. ifrazat çokçaydı ve biryere acilen boşalması gerekiyordu. ben biraz bunların ortasında oturmuştum,bir kısmının göbeginde hala oturuyordum ama ısrarla midem bulanıyordu. pragda berlinde felan yaşasam biliyorum, kaotik kusma iştihamla ve derin sezgimle(alay etmeyiniz) popüler bir sanat bişey çevresinin çoktan erbabı olmuştum. eyropa eyrope heheyt! ya da çoktan uyuşturucuyu cekip ote dünyanın cennetindeki elmaları ademoğullarının agzına tıkıştırıyordum. oysa ankaradaydım, mamaktaydım yetmezmiş gibi bilmemne yasasının bilmemne sayılı maddesine bağlı bir memur sayılırdım. yani siz bizli cümlelerin içine efendilik, nezaket, bilmukabil cingözlüğün sıkışması gerekn kendinden mürekkep bir zavallı türk vatandaşıydım.

bunların sonucunda bitmeyen mide bulantımı oraya buraya bırakamadan eve kadar taşıdığımı farkettim. üstüne kusmak için blogum neyse ki beni bekliyordu.

bank

2010-02-11T22:39:00.007+02:00

insan bazen birşey yaşamadan da çok şey biriktirebilirmiş belleğinde. bütün gün bir bankta otururken onunden gecen insanların yaşamları üzerine uydurabilecegin öyküler onların gerçek yaşamlarından daha renkli ve derin olabilir. sokakta yürürken kulagına çalınan canlı söz dizimi hallerden kalan insanıgımıza dair bir zavallı iççekiş olabilir.
(evet sen gençten kasiyer hatun, arkadasına diyorsun "bana msj atmıs".. tırı vırı. sonra bir bilgece söz bulmus sevincinde yükselen "ama her koyun kendi bacagından asılır degil mi".. bunları sorumlusu oldugun rengarenk törpü, tırnakmakası, iğne, tornavidamsı şeyler dizisinin önünde, ben evimin bitmiş kumanda pillerinin eşini benzerini bulmaya çabalarken kulagımın dibinde patlatıyorsun. peki seni bu hırdavat şeyciklerindinden hangisiyle asıcaz canım benim? demiyorum. birbirmize baktıgımzda hangimiz daha aptalca gülümsüyoruz bilmiyorum.şeylerin karmaşıklıgının tecavüzünün üstüne, senin bilgece boşalmana tahammul edip ortamdan seyreliyorum )

şimdi ben bir bankta otururken onumden gecen benim, yaşamını düşünüyorum.

kusmalar portfoyu

2010-01-26T22:56:00.005+02:00

bir çöpçü balığı gibi 2 kadın ve 2 kedinin evimdeki sinerjisinden beslenmek. sabahları börek olması, akşamları salonun sessizliğinden gelen mırıltılı dizi diyalogları, arada yapılan "hamile ama kimden olduğu belli değil"in sıradan bir cümleymişcesine ama dizinin ana fikri olrak beyan edilmesi bakıcı teyze tarafından. diziler de oyle zaten, çay almak üzere salondan geçerken kusan bir kadın görüyorum tv de , hemen anlıyorum ki hamile. dizilerde midesi bulanan her kadın hamile(oysa cumartesi sabahı evde annemin doktoru ve misafirleri varken salonumda, diger odada camasır sepetine kusmustum, hamile felan da değildim, bildigin soguk bira marifeti!). acaba benim hakkımda böyle yorumlar yaptılar mı,sanmam, hamile olmadıgımdan değil, dizilerin gerçeği aşırılaştırma halleri yaşamın kaosunu siliyor beyinlerde. (üstelik bütün bögürme sesim salona duyulmuş, ki salona girdigimde ev nezaketinde onlara ve kendime kahve yapmıstım üstüne. doktordaki "doktora yapan guzelimsi kadın" karizmama borcluyum guleryüzlü halleri bu böğürtünün üstüne halen. her geldiginde kitaplığa bakıp, "hepsini okudunuz mu diyor", bense kibar, efendi bir hatun olarak "içerde daha fazla var, göstereyim mi" demiyorum. bişey diyemiyorum, sanırım doktoru pek çekici bulmuyorum)

evimin kadınları beni seviyor, bana bakıyor, ince ince düşünüyor, hayran oluyor. nooluyor? artık eller yukarı. zaten böğürtü hareketından sonra da rüştümü ispatladım, serseriliğim de karizmama karizma katıyor.

böyle. nokta

mal beyanımdır

2010-01-24T13:16:00.019+02:00

bildigim "bugun cuma, calisacak misin yani"li çeviri kokan cümlenin, birkaç sene once bolbol flört edip, asık olma evresindeyken(olmuştum çoktan) kımıl kımıl kactıgım("ben gidiyorum, müsadenizle sizi sevmek için eve gidiyorum" o.a.) ama simdilerde sevgilisi olan kadın experi erkek arkadastan gelmiş olmasıydı. aslında aralarda toplu ortamlarda görüşür, birbirimizi de sistematik olarak fazla onemsemeyiz. oldukça dengeli bir iletişimsizlik. fekat yine de cumle, okulun karatabanlı sosyalleşme indeksleri nedeniyle kactigim dımtıslı eglence sahnelerini soyle bir gozumun önünden geçirdi, kendisini özletti. birdenbire rastlaşma 4-5 kişi, üstelik duayen hocamızın bize gece boyu eslik edecegini soylemesi. mal beyanı doldurmak üzere bir saatliğine gelmiş oldugum okuldan eglenmek üzere ayrılma kararı aldım. baska bir deyişle o gece cumaydı ve calısılmamalıydı'ya uydum ve bir avrupalıymış! gibi davranmaya karar verdim(benim ceplerimde nasıl nasıl karakterler var siz bilmezsiniz. e.k.). zaten mal beyanımdan anlaşılıyordu ki "cuma gecesi baska bir dilde konusmak"la hayatta kaybedecek pek birşeyim de yoktu. bir adet "kendisi" ve mülki olarak adresinin bile bilinmediği bir ev (parsel numarası da nedir? birileri küçük burjuva olmanın el kitabını yazmalı). üstbaş da nanay zaten, neyse ki eski simalar. geçiniz..

bir avrupalıymış! gibi davranarak anlaşıldı ki tasralı türk ahlakıyla kaybettigim aşk fırsatlarının, "dolu dolu hayat"cıkların haddimuhasebesi tutulamaz. senelerce once tamamlanmamıs bir flörtün sınırboylarına ulaşılması en nihayetinde. cuma-nın ilerleyen saatlerinde, gecmişte beni fazla onemsemedigini dusundugum sevgili arkadasımızın o günleri bahis açıp,benim bile unuttuğum benimle ilgili ayrıntıları tek tek anlatması. bana doğru yavaş yavaş kaymalarını, niyetini ozamanlar bana karşı. üstüne gecen dört sene üzerine bundan sevinç duymamız, "ne diyorsun ben de sana aşık mıydım neydi"ler.. o zamanın cool davranışlarının altında yatan iki kişilik saklı bahceymiş.e nooldu, üstüne kadeh kaldırdık, sabah ezanında sakaryanın göbeğinde.legal bir tamamlanmamışlıktan illegal bir sıcrama-ma!!- arasında gezinildi gelindi.yapmadıgım birşeyi yapıp kendi sınırboylarımda cismani olarak dolaştım cumadan kelli. cumayı kapattıgımda ise mal beyanımı yeniden gözden geçirmem gerekti.

insanın kemalist bir anneye sahip olması ne demektir?

2010-01-19T12:58:00.009+02:00

çocukluğunuzda sizi süslemekten çok "akıllı kızım" diye seven ve digerkamlığa zorlayan,misal beslenme sepetinize arkadaslarınla da bölüş diye asla muz koymayıp fazla fazla yiyecek koyan, haftasonları bakkala iki ekmekle birlikte cumhuriyet gazetesi ve gırgır almaya yollayan,gardrobunda ökçeli rugan ayakkabıları alınmış ama giyilmemezliğinden eskimemiş,çünkü hera dim koşturup duran, ve her daim başı dik durmanızı öğütleyip duran, yetmemiş gibi kendisinin de dikbaslılığı yüzünden bütün memur cocuklugunuzun ordan oraya sürgünle geçtiği, evin mutfağında "faşist, sağcı" gibi kelimelerin insanları anlatmak üzere bir hakaret unusuru olarak rahatlıkla kullanılabildiği; pınar kür, simone de beauvior gibi isimlerin örgü işleri, ev ekonomisi, "cumhuriyetçi bir çocuk nasıl yetiştirilir", "çocuğunuz cinselliği öğreniyor" gibi kitaplarla birlikte olduğu yegane kitaplığın kendisine ait olduğu, fazla becerikli(örgü yemek dikiş zeka plus güzellik).felan filan.simdilerde ise evde tek kanal olarak halk tv nin izlendiği, bir ayaklansa yine habire chp toplantılarına katılmak için beni söförlüğe ince ayarlarla zorlayan vs. bu durumda chp bu ülkenin kadınlarının yaşam imgeleminin çeşitliliğini de geriye götürdü derim, başka bir şey de demem.

bok*tan bir sergi

2010-01-13T01:22:00.006+02:00

santralistanbulda 3 saatte bitmeyen bir sergi...yüksel arslanın eserleri altüst ediciydi, ,ama benim teorik altüst edilmişliğimi düzeltti biraz, ayakları üzerine oturttu demek daha mümkün. kağıthanede bir işçi ailesinde doğan, fabrikalar şeyler ve artıklar arasında büyüyen bir akıl, beden...beden ve cinsellik üzerine yaptıkları bir süre sonra yetmiyor kendisine, freuddan artauda ve bataille ya giden yırtıcı yolda, kendi kanını sidiğini ve doğadaki bilumum artıkları kullanarak kendi boyalarını yaratıyor. bu arada marks okuyor . ama bence hala nietzsche bataille ve diğer ayartıcılar. beden kendisinden kopuyor bu adamın işlerinde, sidiğe kana bulaşarak, kadınların oralarından erkeklerin buralarından dolaşarak artıklarından übermenschin, insanın kendisini oluşturuyor. insan denen yüceliğin kendi bokuyla sidiğiyle, teriyle spermiyle sıvısıyla aşkın en yüce anında karşılaşması, aslında zaten insanın tam da o anda bir başkasında kendini bulması, tamamlaması biraz da ifrazatların birbirine bulaşmasıyla taçlanmıyor mu zaten. aşkın yücelikle, birlikle ve elbette bokla, biraz sidik, spermle ilgisi var bu yüzden. diyor yüksel arslan... bu nedenle insan ifrazatsız haliyle bir hiç. eksik. (ölü?).fabrikaların artıkları: ekololojikpislikler-kir, insani pislikler-işçi bu nedenle değerli. işte yüksel arslan bu nedenle değerli. o bataille ve marksı yerüyüzünün pisliğinden, en değerli varlığından yani, yaşamın tek doğru göstereninden okuyor: bok, pislik, fabrikalar, artıklar, makineler ve işçiler temiz hümanizmaya savaş açıyor. bu topraklarda neyseki hala -bunca içinde yaşarken ve burnumuz kokusuna çiçek kokularından çok daha alışıkken bile yokmuşçasına davranılan- boka sidiğe bir büyük usta değer veriyor.

http://www.santralistanbul.org/yukselarslan/

yagmur

2010-01-11T14:04:00.018+02:00

nicholasla cilveleşmenin sonucunun nereye gittiğini merak eden ve bana bu merakını acıkca beyan eden okuyucu kitlesi(:)) ne yazık ki bu sürede bos blog sayfalarında aradıklarını bulamadılar. benim giderek içi bosalan ruhum ancak cosmopolitan stiline dönüşen yazı şeklinde kendini bularak dıs dünyayla ilişki kurabildi ya, ne mutlu bana.

üstümde agır bir yük var, çünkü nicholasla işi kıvıramadığımı bilmem nasıl anlatmalı. zaten istanbula gittiğimde (nasıl olduysa!) evcil evcimen şekilde kendime santral istanbullu, istanbul modernli, sevdigim hatunlarla yemekli içmekli bir küçük dünya kurma egilimim ikinci geceden nicholasın beni istanbulda "agırlama" çabasıyla kaosa büründü. ben 1 de uyuyan bi insanım demem caba etmedi, orası burası derken beni bir hafif zorlamayla soktuğu hayal kahvesinde hersey patladı. baktım nicholas bariz bana asılıyor, bir sarılmalar, bir cilveler felan, ne oluyor dedim yau(hayır birinin birine asılması gerekiyorsa asılan kişinin birazının da ben olması gerekiyor mutlaka). bayag bayag gec olması saatin, dolayısıyla benim ankaralı memur bir sinderalla olarak çoktan kabağa dönüşmemin de bu "nooluyor" da etkisi olduğu muhakkak. o saatte aklım o güzel çiçekli pijamalarda evde.

"dedim nicholascıgım bana asılmıyorsun insallah", o da cok bozuldu felan filan. hayır diyemiyorum, "şimdi cok yorgunum, yarın aksam üstü bulussak misal, ortam da iyi olsa, mesela sen benle o zaman da böyle cilveleşmeye devam etsen, neden olmasın sevişebiliriz". pek de kolay denmiyor böyle şeyler tahmin edersiniz. neyse hava bozuldu, kalkalım dedik. zavallı nicholas surat bir karıs, ben bir de "ee ben bilmiyorum bincegim yeri,nasıl gidicem çapaya" şeklinde aglamaklı bir konusma yapınca süpermen havasına büründü. beni eve kadar bırakıcak, bi gey hastası varmıs da taksimdeki taksiciler tarafından becerilip duran, o hikayeyi bilen biri olarak beni ortada bu saatte bırakamazmıs. neyse eve kadar geldik, ben çıktım yukarı, gitti afacan. bu arada öğrenciliğindeki semtiymiş, anlatıyor su bu. dedim ya bi sus be adam, sevimli misin nesin. fakat niye bende böyle bi uzaklaşma anlamadım. kaçırılmış bir zamana aitmiş gibi davranıyorum galba ona.(hos kendimi de kaçırmadan yakalayabilsem bir!) fakat yine de süper arkadasız gibi biyandan, olabilirmiş gibi herşey diğer yandan, öyle toparaldı yine de nicholas. hayat da zaten böyleymiş gibi hep degil mi, yazgibikışgibi. sonbahardolukar gibi. fakat bu aralar en cok yagmur mu ne?

2010-01-03T00:59:00.002+02:00

göz kendinden tasarsa ancak.
sen kendinin dısında bir yerde gezinirsen.
belki yeniden kendinle karşılabilirsin.

contracity

2009-12-27T01:19:00.005+02:00

ankaradan bu aralar ayrılmamanın esaslı nedeni bu sehrin dısına adım attıgım an ipleri salıvermem. öz-kontrolümü, bu edepdir ahlaktır vs- felan kapıp koyvermem yani. bundan mıdır en bohem günlerimi gecirdiğim geçen seneki zamanlarda sabaha kadar dans edebilmem ve birlikte dans ettigim güzel esmer adamı cebime koyup da oralardan uzaklaşmak istemem istanbulda... keza izmirde kapıp koyvermem de bana muhtesem nicholası kazandırdı. kendisi sakin, sessiz fena akıllı ve cekici bir psikiyatr ve etten kemikten duvar olarak karsımda benim bütün flörtsü ivmelerimi nazikçe auta çevirdi saolsun.biraz da bu ciddi kıyafetli akademik tipin nasıl olup da aleni bi şekilde üstelik kongenin servis otobusunde(üstelik tek tük adamlardan biri olarak) kendisiyle cilveleştigini algılayamadı bence de neyse. ankaraya gelip de beni buldugunda üstümde bir döpiyesim eksikti fekat:). kendisi bunu çözebilecek kadar da akıllı bi adam neyse ki.

ilginc bi sekilde nicholsa kendimi fazla sevdirdim.yine mi aseksüel bisekilde tanrım? ne zaman niyeti bozsam, bu güzel zor adamlar beni cok sevgili bünyeler olarak evlerinin bas köşesinde muhtesem bi şekilde agırlayıp sonra da sevişmek için başka kadınlara gidiyorlar. bugun uzun zamandır ilkkez online oldugum msnde kendisi haliç manzaralı evine bi kanepe alacagını çünkü benim mutlaka istanbulda onunla bir süre yaşamam gerektiğini söyledi. hatta eger haftaya gidersem kendisi beni bir yalıda agırlayacak. hoşluklar ve boşluklar içindeyim. ama yine de bu adamın benimle ilişkisine böyle sahip cıkmasını ve beni tanıyor olmasını fena seviyorum.

çiçekli egoma şiirler

2009-12-23T23:41:00.004+02:00

manik depresyon teshisinin kıyısından dönebilen bir ehli hatun olarak, gülerken aglayıp yorulurken kosabilenlerdenim. depresyondayim derken ve gercekten bu gerizekalı şeyin dibine vurabilirken, bi fincan salep için o güzel yataktan kalkıp karbonmonoksit teneffüs ede ede 5 km yürüyebilirm(vayy cok cılgınmış!!)

fekat düşünüyorum da bir yandan mühim seyler yasıyomus gibiyim biyandan da su garip bloga yazacak bişi bulamıyorum. koca bir tıss hayat. ama böyle zamanlarda içim rahatlıyor doğrusu işte, neoliberal çağda her sağlıklı insan müsveddesinden sahip olması beklenen "vay be nasıl bi hayatım var benim sahane, ben de zaten mükemmel bir insanım" egosu pul pul yere dökülüyor, çiçekli pijamalarımı giyip elde çay dizi felan izleyip kendime geliyorum. oh diyorum, hayat işte, senden kimse farkli olmani felan istemiyor, öyle sıradansın ki kendinle bir nebze huzur bile bulabilirsin.

soulguard

2009-12-17T00:39:00.005+02:00

tıp ilerlemis! bir tane body-guard/pain manager diye bir alet var, omuriliğe bağlı direk, ameliyatlı hasta kendisi ihtiyac duydugunda eline verilen düğmeye basiyor. ordan morfin geliyor.kara kutusu var bir tane tepesine asili odanin, kutsal kosesi gibi bisey odanin kara kutu, hepimiz ara ara onu kutsarcasina -hayranlikla bakiyoruz, (hakketen) hafif kirik oldugunu dusundugum prof. onun hakkinda her geldiginde bi kac espri yapip gidiyor, hastahaneye ugrayan gülyüzlü insana bu aletten bahsettigimde gozleri isildadi. evet her bunyeye boyle br painmanager lazim. dugmesi de herdaim elimizde.

koridorlar

2009-12-11T21:19:00.005+02:00

nedense yine yorgun, biliyordum ki sessiz sedasız gidip girmek izlemek mümkün degil oturumları. bugun benim icin yine cok kalabalıktı. sürekli yeni insanlarla tanıstırılma, alınan verilen telefon numaraları, uzun zamandır gorulmeyen pek cok yüz, oraya buraya hiç gidilmeyecek, belki gidilmeye niyet edilmeyecek yerlere davet. arada sevdigim guleryüzlü insanı katıp da yanıma, üstkatta bir kadeh sarabı yuvarlamasam zor dayanabilirdim. oysa ben bugun dagılmıs, kendisi adımlarının bir adım onunde kosturan, kendisini yakalayamayan, ipun ucunu bırakmış kovalamayan da artık. bugunu profesyonel atlatmak giderek prof.! oldugumun göstergesi midir. ah gurur duydum toplan toplan sıgdık yine kendimize.

pzt si annem bir büyük operasyon gecirecek. idare etsek ve çaktırmasak da agır bir havaya burunduk bir uzun zamandır.agırkanlılıgın ve yorgunlugun müsebbihi. evin buyuguyuz coktan da, kendimi büyütemedigimi kabul edip coktan, hastahane kordiorlarında aynalarda yanında koluna girmiş annenle kendini gormek büyümüşlüğü gözüne sokuyor. insan dedigin büyü büyü hep çocuk, hep kovalamacalı kalıyor

gunler geceler saatler

2009-12-10T18:05:00.007+02:00

en cok kendimleymisim gibi zaten ama en az kendime zaman ayırabiliyormusum gibi bu aralar. bu kendine zaman ayırma teranesi benim icin sessiz sakin dusunmek oylece gozlerimi kapayıp sessizligin icinde, ozellikle sabahlari bi kahveyle 3*5 satır okuyabilmekten gecti 3- senedir. budur tüm olayim. bu aralar evimde ve hayatimda durmaksizin insanlar, fazlaca aile, fazlaca kediler, yerine getirilmesi gereken işgüç, kurumlar devlet daireleri, daha bugun emniyette bekledigim 4 saat(evet dört). üstüne yatirdigin büyük meblaglar. devlet sadece malını calmaz zamanını da çalar; zamanını ona verirken bir güzel vatandaşlık terbiyesinden gecersin. bu kadar sessiz sakin insan içinde çığlık atmak isteyip deli yerine konmaktan korkarsın. hos bu binanın baska bir bolumunde genç yasında ensenden tutulup dorduncu kattan asagi sarkıtılmıslıgın da var devletin birlik ve bütünlüğü adına degil mi ligea? polis simdi bu konjekturde! küçük mülklerinin küçük işleri adına 400 kişilik sıraya girmiş biz vatandaşlarına karşı ufacık bir itiş kakışta kükrüyor ve yüce insancıklar susuveriyorlar. koyunlar gibiyiz evet koyun. kutluyorum bizi ve ayrıca darvin de yalan söylemiş bence, evrimimiz koyunlara doğru çünkü.

bütün bu koyunluğa rağmen kaçirilmiş bir kokteyl ve nicholas diyorum ve başka da bir sey demiyorum. adamcagiz hic bi isi yokken "aa sen geleceksen ben de geleyim"lerle ankarada ve odtüde. biraz da benimle bulusmak üzere gittiği praksis oturumundan sıkınıtya gelemeyen bir psikiyatr olarak ne anladıgını zavallının, suan tahmin edemiyorum. hos nicholasımın sosyalliğine guvenim tam. sarabını birileriyle yudumluyor olması suan, ev sahibi olarak icimi rahatlatsa da noolucak benim bu kosturmacalı halim demeden gecemeyecegim. ah nicholas. kacırdıklarımın ve kaçıracaklarımın sembolü olarak fotografını assam diyorum masamın karsına felan.

Making Of A Cyborg

2009-12-07T23:06:00.006+02:00

"proje 2501:sana sebebini söyledikten sonra bana bir iyilik yapmanı isteyeceğim. ben kendime yaşam formu diyorum, fakat tam olarak tamamlanmadım. bazı sebeblerden dolayı yaşam destek sistemim sızıntıya uğradı, yakında öleceğim ya da bir çocuk vücudunda yaşayabilirim.

kusanagi: kendini kopyalayamıyor musun?

proje 2501: bir kopya sadece bir kopyadır. böylece tek bir virüs bile beni mahvedebilir. sadece bir kopya çeşitlilik ve kişilik sunamaz. var olmak, dengeye ulaşmak çoğalmak için aramak ve değişmek, bize yaşam için verilen şeylerdir. ..yıkıma karşı tüm savunma kararlı bir sistemde işe yaramaz... türleri soylarının tükenmesine karşı korumak istersin.

kusanagi: fakat bunu nasıl yapabilirsin?

proje 2501: seninle birleşmek istiyorum"

(Ghost in Shell,Oshii,1996)

barselona..gider artık bu

2009-12-03T23:23:00.005+02:00

barcelona işi olursa "birlikte gideriz kesin ouu beybi" diyen sevgili insan,
blogu okudugunda yanına mayo almayacağını çünkü üstsüz güneşleneceğini söyledi.
gergindim, fekat artık korkmaya basladım.
bu işin altından nasıl kalkılacak sendromunda çıkıp da havaya girmedim de değil. ortada bildiri yokken "hangi elbise"mi alıcamın kafayı meşgul etmesi meslesine girmiyorum bile.

vicky barcelona ..

2009-12-01T22:31:00.005+02:00

barselona duasını ben etmemiştim, esprisi woody allen e nazire yapılmıstı. bir hafta geçmeden uzaydan gelir gibi bi teklifle bana yazın barcelonaya gitme ihtimali doğdu,bugun itibariyle de kesinleşti.ne acayip baska bişey dilenseydi keske?bu işin altından kalkabilecek miyim içimdeki esin perileri birbirine çelme takıyor,böyle bir sempozyum için ben hazır mıyım. hazırlanabilir miyim, ki mayosunu havlusunu toplamaya başlamıstır bile esprinin sahibi güzel insan(hürmetler)

bayram şeysi

2009-11-29T23:36:00.008+02:00

zaman bollugundan! analar bacılar yoldaşları okuyorum,şöfor nebahatın nebahat çehreli versiyonunu yatmadan önce izleme ihtimalinden suan ihtmaliyle çok hoslanıyorum, bu uzun tatilde annenin guzel yemeklerinden yeyip sanki eksik varmış gibi bir kilo daha aldım, yegenlerimle birlikte bir baska afacanın evimde bogusmasına onlara mandalina soyarak ve sabırla izleyerek öz hakiki hala ve ikinci dereceden teyzeliğimi ispatladım, iki kedi bir anneyle bir haftadır aynı evde nefes alarak:) kendime neyi ispatladım bilmiyoeeum hala kafam karısık, bu arada nicholasın ve sevdigim iki insanın çekici istanbul davetlerini 30 yasında 3 dişiyle(kediler de dişi efendim!) yasayan bir hatun olarak reddetmenin acısına ragmen tatilin bütün küçük burjuva konformizmini bugun itibariyle kemiklerime kadar hissederek mutlu oldum, hatta kendime tv karşısında şiş ve yünle ikiters bir düz-lemeyle yelek örmeye basladım, aa okadar korkmusum ki kendimden bu arada dogrudurüst tanımadıgım ama tanımanın hos olacağını düşündüğüm bir adama gezici festivalde film vaadinde bulundum,velhasıl tatil. hem de iki ters bir düz cinsinden.

sesinden

2009-11-21T21:40:00.007+02:00

şimdi ben mesela sussam sonsuzca kim farkına varır bunun en erken, kim bundan azap duyar,sesini sesime bulusturamamaktan kim korkar en çok şimdilerde. bu sorunun sevgiyle bir bağı var.m.yi biliyorum. sesimi duymasa, ara ara benden haber almasa olumcul bir merak büyütürdü uzun zaman once. birlikte olmak onun için en çok sesimi duymak demekti. uzun ayrılığın sonunda bir kere gorusunce hep aramaya baslayan, kendini durdurmayan gunde 2 kere 3 kere, sescil bir ilişki.bunun karsılıksız oldugunu soylemek kendime acımasızlık olur,beni aramamasını bir sekilde keskin bir bıçakla sağladım, çunku ben de onu sesinden sevmiştim,aşık olmustum ve böyle devam edrse 19786. kez yeniden aşık olabilirdim ve aynı acıyı çekebilirdim. fakat bir gerçek daha vardı ki aşktan yorulmus ve en onemlisi de bıkmıstım. ondandır sonraki denememde bir baska adamın sesi kulaklarıma ve benim sesim onun evine yerleşmeden beni kusmayı(hazmetmeden lokma agızdayken) bildiginde birşey diyemedim. sesler önemlidir ve yerleşeceği bir boşluk bulamazsa sevgi onu kollamıyor demektir ve ses kendini uzaklara bir yerlere biran once göndermelidir. ya da artık bilginin ürkütücülüğünden mütevelli mümkün mertebe susulmalıdır.şimdilerde bildiğim bu: sesler yerleşecekleri boşluk kollar, ses sesine karşılık arar, bir insan en çok sesinden sevilip özlenebilir. susmanın ülkesinde ise kimin sağır olduğunun bilmenin kıymeti ve gereği yoktur.

sehir dünya evren dünya sehir

2009-11-21T18:20:00.003+02:00

ne varsa
benim
küçük dünyamda var.
biriktirdiklerim.
kaçamadıklarım.
boğulup ve boğup, bana el uzatan yine.
tum kodlarımı ve
kendimi borclu oldugum.

gebercet'e

2009-11-17T12:47:00.003+02:00

işte her şey birbirini tamamlar. gelen'ler hiç gitmeyenler olduklarını koca bir sarılmayla ve guleryüzleriyle soylerler. zaman bazıları için geçmez, iç'te birikir, pusuda bekler,ritmiyle bizi dansettirir. biz ki zaten içinde danseden birini susturmaya calısanlardan olduğumuzdan herdaim, gelen-i görünce hepten bırakırız ipleri.
simdi okuyunca blogunu böyle bi sevinçten mutluluktan eviniçinde duramamalar, evde yalnızlığa rağmen surata yerleşen, yayılan bir koca gulumseme.ben seni zaten bir sapık gibi bir golge gibi takip ediyorum yani:) ben de tam oralarda biryerlerde kendimin bir parçasını bırakmıs gibiyim de... siyasalda birşeye benzer gecirilen 3-5ayın ortasında, kaybedilecek apandisitin hacettepe acilinde kahkaha atmaktan tutulamayan yasında, sonrasında o cebecide kıcıkırık evde, sen elinde cay, masanın bir tarafına guzelim kahkaları salona bırakırken. bu aralar cok sanslıyım bir de. sevdiğim hep seveceğimi bildiklerim yolumu kesiyor. belleğimin bana yalan soylemediğini hala çok delirmedigimi soyluyor bir şekilde.operim .aklından, kalbinden, gözünden.

gelen...

2009-11-15T21:46:00.006+02:00

bu feysbuk denilen illetin bir faydası olduysa da o eski sevgililerin habire aratılıp taratılıp da msj gelince yalandan söylenen "aa tesadüfe bak" şapşallığını hayatımıza sokması değil(not: zaten sevgilinin yenisi makbuldur),beni hayatın darmaduman dönemlerine denk gelerek izini kaybettiğim sevdiklerime yeniden ulaştırması oldu. eski benim icin cok degerlidir, pek çok insanın tersine eskinin beni ele geçirmesinden, avcumdan paçamdan akıp beni kösteklemesinden zevk duyanlardanım. hatta yengeç burçluluğundan mütevelli bizim evin kadınları toptan böyle. ev atılmamış eskipüskü şeylerle, zihin ve kalp güzel yüzlü gülümsemelerle dolu. bugun de 10 sene oncesine bırakıp da sonrasında peşine dustugum birini İstanbullarda bulup,ankaraya ilk gelişinde sarıp sarmaladım. kendisi bana evinin odasının ve atölyesinin fotografını cekip, gelirsen işte burda uyuyacaksın derken, o gelip benim kedili evime talim oldu. hayatımızı, hayatımı büyük kayıplar ve (durmaksızın)eksilenler çiziyor derken,yokluklara varlıklardan daha teşne bir hayatı çoktan kurmuşken, bu güzel yüzlü insanın aynı güzelliğiyle şimdinin kapılarından geçip girmesi yaşamı hissettirdi bana. bunca işin gücün kaybın ortasında...

kasım kasım

2009-11-13T14:32:00.002+02:00

kasalmak mı kısalmak mı bilemedim bu sefer. okumakla ilgili değil de yazmakla ilgili yasadıgım tıkanıklık beni bu meslekten men edebilir. yazacağım şeyle ilgili çoktan 21sayfaya ulaşmış bir metin var fakat ben kalanını bir türlü toparlayamamaktayım. biliyorum bu evde çalışmakla da ilgili, ev beni hasta ediyor galba gerçek ve metaforik olarak. 2 gun önce ateşliydim bütün gün(mecazen değil!), bugun de bademcikler şiş uyandım. olsun napıcaz artık. haftasonuna bitirebilirsem haftasonunun güzel geçebileceğine dair sinyalleri gerçeğe dönüştürebilirim. bu arada nicholas yine ankarada ve kalacak yer sormakta.onu kaosuma dahil etmek istemzdim ama burda kalabilirsin deyişime pek mutlu oldu, ama tabi ki o bir kaosa eşlik edeceğinin farkında değil. bu adamın sukunetini ve bilgeliğini seviyorum. izmirde ona duydugum hayranlık(ki ben genelde erkeklere hayranlık duymuyorum pek:)kendiliğinden arkadaşça bi sevgiye dönüştü.ya da gerçekten öyle bir telaşe var ki ortada, flört edecek zaman bulamamış olabiliriz.yine de arkadaşça olmasa kimseyi kolay kolay sığınağıma almıyorum ben. evcil epidemic sıgınak.

radio days

2009-11-11T22:30:00.007+02:00

1987 woody allen filmi.
amerikada yahudi bir çocuk olmak üzere kendisini çektiği film.
şarkılar mükemmel